ทางส่วนหนึ่งเลยขาดหาย ยามนี้มีแต่ต้องประมาณทิศเอา”
อย่าว่าแต่ขาดเส้นทางส่วนหนึ่งเลย ต่อให้ตลอดเส้นทางครบถ้วน โอกาสได้กลับทางเดิมยังไม่สูงนัก
เพราะเรือศึกบันทึกเส้นทางไว้เพียงคร่าว ๆ มิได้แม่นยำเสมอไป
หากจะยกตัวอย่างให้เข้าใจง่ายที่สุด วาดเส้นตรงสองเส้นบนโต๊ะให้ขนานกัน ลากพวกมันต่อไปเรื่อย ๆ ก็จะพบว่าระยะห่างระหว่างสองเส้นนี้จะไกลกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
เจียงผิงอันขับเรือในเวิ้งจักรวาลมาหลายร้อยปี แม้เส้นทางนี้จะห่างจากเส้นทางเดิมเพียงสองฉื่อ หลังจากขยายความกว้างอย่างไม่จบสิ้น ความต่างนี้ก็จะเพิ่มระยะทางไร้จุดจบ
เมื่อเห็นสีหน้าหนักใจของเจียงผิงอัน เหมียวเสียก็ลูบหลังเขาเบาๆ ชายผู้นี้ตามหานางสุดชีวิต นางรู้สึกว่าต่อให้ตายไปเดี๋ยวนี้ นางก็ไร้อาวรณ์
“ไม่เป็นไรหรอก หากกลับไม่ได้ก็คือกลับไม่ได้ ใช้ชีวิตที่เหลือให้ดี มีลูกกันสักร้อยคนก็ได้”
เจียงผิงอัน “…”
ถึงจะเป็นวาทะปลอบใจ แต่พอออกจากปากเหมียวเสีย ก็รู้สึกพิกลได้เสมอสิน่า
“กลับตามทางเดิมก่อนเถอะ หากหาเส้นทางที่ถูกต้องไม่ได้จริง ๆก็ค่อย ๆ ปรับ…”
ทันใดนั้น จิตสังหารแข็งแกร่งสายหนึ่งก็ปกคลุมทั่วทั้งเรือศึกขัดจังหวะวาจาของเจียงผิงอัน
สีหน้าของวิญญาณร้ายและภูตอสรพิษบนดาดฟ้าพลันแปรเปลี่ยน ร่างของพวกมันสั่นสะท้าน
“ซ-… เซียนสวรรค์!”
แรงกดดันจากจิตสัมผัสยอดฝีมือต่างระดับย่อมแตกต่าง หากปลดปล่อยจิตสัมผัสน่าสะพรึงกลัวระดับนี้ออกมาได้ ก็ต้องเป็นยอดฝีมือ
