ู่บ้านเลยนะ”ผิงผิงรีบเสริมด้วยท่าทางตื่นตระหนก “ฉันได้ข่าวว่าเธอปฏิเสธให้แม่เลี้ยงยืมเงินเหรอ? จิ่วเม่ยระวังตัวด้วยนะ! แม่เลี้ยงของเธอต้องแค้นเธอแน่ ๆ”สามสาวรุมล้อมอันจิ่วเม่ย กระซิบกระซาบด้วยความห่วงใย เสียงจ้อกแจ้กดังไปทั่วบริเวณอันจิ่วเม่ยนั่งท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนสาวทั้งสาม ยวี่เฟย เหม่ยลี่ และผิงผิง ความอบอุ่นแผ่ซ่านในใจเธอแม้ว่าทั้งสามจะมาจากครอบครัวธรรมดา มีพี่น้องมากมาย และพ่อแม่อาจรักลูกชายมากกว่า แต่พวกเธอก็ยังโชคดีกว่าอันจิ่วเม่ยที่เป็นเพียงลูกเลี้ยงความคิดนี้ทำให้อันจิ่วเม่ยสงสัยว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้ทอดทิ้งมิตรภาพอันล ้าค่านี้ เพื่อไปสนิทสนมกับเพ่ยอิงที่แสร้งทำดีด้วย“ไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกค่ะ” อันจิ่วเม่ยยิ้มแหย ๆ พลางอธิบาย
“ที่จริง อันตงหยางต่างหากที่ขโมยเงินคนอื่น แถมยังทำร้ายเขาจนเข้าโรงพยาบาล สุดท้ายก็เลยโดนจับขังคุกไปแล้ว”ยวี่เฟยแค่นเสียงอย่างเย็นชา “อันตงหยาง สมน ้าหน้า! ไอ้เด็กนั่นไม่เคยดีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ทั้งหมดเป็นเพราะแม่มันตามใจนั่นแหละ!”เหม่ยลี่และผิงผิงพยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าของพวกเธอบ่งบอกถึงความโล่งใจแทนอันจิ่วเม่ยที่ไม่ต้องเผชิญปัญหาจากอันตงหยางอีกต่อไปผิงผิงโน้มตัวเข้ามากระซิบ น ้าเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย“เมื่อวานฉันตามแม่ไปทำงานที่ทุ่ง พอไปคืนจอบที่โรงเก็บของบังเอิญได้ยินแม่เลี้ยงของเธอ นินทาเธอกับเพ่ยอิง บอกว่าเธอไม่มีน ้าใจอะไรทำนองนั้น ช่ว
