หลือเพียงเจตจำนงของเขาที่ยังคงกรีดร้องสุดเสียง
เขาไม่ได้มอง เขาไม่ได้คิด ตอนนี้เขาไม่ได้แม้แต่จะรับรู้
และในขณะที่เขาปล่อยตัวเองให้จมดิ่งไปสู่สติสัมปชัญญะส่วนสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกาย ซอล จีฮู ก็ลืมตัวตนของตัวเองไปเสียสนิท
เขาตกอยู่ในภวังค์
และด้วยแรงผลักดันนี้เอง ทำให้ซอล จีฮู ก้าวไปข้างหน้า
มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย เพราะเขาเคยทำท่านี้ซ้ำมาแล้วหลายแสนหรืออาจจะหลายล้านครั้ง
นอกเหนือจากสัญชาตญาณและความเคยชินแล้ว เขายังถูกชี้นำด้วยการเคลื่อนไหวที่ถูกปลูกฝังเข้าไปในร่างกายผ่านการทำซ้ำอย่างเป็นระบบราวกับเครื่องจักร
“!”
แบล็ก ซอล จีฮู ที่กำลังวิ่งขึ้นเนินเขาอย่างรวดเร็วราวกับพายุ เบิกตาโตด้วยความประหลาดใจ
ศีรษะของซอลจีฮูที่เงยขึ้นก่อนหน้านี้ เอนไปข้างหน้าอีกครั้ง เท้าที่ยกขึ้นครึ่งหนึ่งของเขากระทืบลงบนเนินอีกครั้ง หัวเข่าที่งออย่างช่วยไม่ได้หยุดลง ขาและเอวของเขาสั่นเทา และขาที่เซไปเซมาก็ค่อยๆ เหยียดตรงขึ้น
ซอล จีฮูสีดำหยุดการพุ่งไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เขาจ้องมองไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่
เขาคิดว่านี่คงเป็นจุดจบแล้ว แต่ซอลจีฮูหยุดชะงักกลางคันและเด้งกลับขึ้นมาเหมือนตุ๊กตาโรลลี่โพลีน
เขาสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้งในวินาทีสุดท้าย
เห็นได้ชัดว่าซอล จีฮูเสียสติไปแล้ว ร่างกายของเขาสูญเสียการทรงตัวและสั่นเทาเหมือนต้นกก
ถึงกระนั้น แขนของเขาก็ยังขยับขึ้นลงอย่างมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดราวกับเครื่
