มันใหญ่โต…เธอคิดว่าหลี่เจียเฟิ่งจะปล่อยเธอไหม?”อันจิ่วเม่ยรู้ดีว่าไพ่ตายของเธอคือหลี่เจียเฟิ่ง ตราบใดที่เขาไม่เปิดโปงเรื่องที่เธอบังคับให้เขาแต่งงาน เธอก็จะสามารถใช้เขาเป็นเกราะกำบังในบ้านหลังนี้ได้“เธออย่าคิดว่าได้เกาะหลี่เจียเฟิ่งแล้วจะได้เป็นหงส์จริง ๆ นะ…”เพียะ!ซื่อหงยังไม่ทันพูดจบประโยค อันจิ่วเม่ยก็ตบหน้าเธอเข้าเต็มแรง“ต่อให้ฉันไม่ได้เป็นหงส์ ฉันก็จัดการกับไก่ป่าแก่ ๆ อย่างแกได้”
ซื่อหงใบหน้าซีดเผือดในทันที ความประหลาดใจฉายชัดในดวงตานังเด็กนี่มันเป็นบ้าอะไร? หรือฉันตีหัวมันจนเสียสติไปแล้ว?อันจิ่วเม่ยล้วงเข้าไปในกระเป๋าของซื่อหง หยิบเงินสินสอด 30หยวนที่ลี่เฟยให้ไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันขอเงินที่ควรจะเป็นของฉันคืนก็แล้วกัน”พูดจบ หญิงสาวก็ยกเท้าออกจากอกซื่อหง แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปซื่อหงลุกขึ้นจากพื้น ดวงตาทั้งสองแข็งกร้าวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “นังจิ่วเม่ย… แกจะจองหองเกินไปแล้วเด็กไม่มีพ่อแม่อย่างแก ตระกูลหลี่ไม่มีทางแต่งแกไปเป็นสะใภ้หรอก”“ยังไงซะ หลี่เจียเฟิ่งก็ต้องกลับกองทัพ ไม่มีใครคอยปกป้องแกได้ตลอดหรอก ทั้งแกและเงิน 30 หยวนนั่น ฉันเอาคืนเป็นร้อยเท่า…”…ณ บ้านตระกูลหลี่หลี่เจียเฟิ่งตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ วันนี้นอกจากจะต้องไปสำนักเขตกับอันจิ่วเม่ยแล้ว เขายังมีอีกเรื่องที่จะต้องทำก่อนคือ ไปขอทะเบียนบ้านจากแม่ เพื่อเอาไปจดทะเบียนสมรส
