บทที่ 367. ผู้รอคอย (1)
“คเคว….”
เสียงครางเบาๆ เล็ดลอดออกมาจากฟันที่กัดแน่นของซอล จีฮู
มือทั้งสองข้างของเขาสั่นอย่างเห็นได้ชัดขณะที่เขากำลังดันก้อนหินขึ้น
ซอล จีฮู รวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ในร่างกายและรวมพลังนั้นไว้ที่มือของเขา
อย่างไรก็ตาม ก้อนหินนั้นก็ยังคงอยู่กับที่
ไม่ว่าเขาจะออกแรงมากแค่ไหน ก้อนหินก็ยังคงอยู่กับที่ราวกับถูกติดกาวไว้กับพื้น
ม่านตาที่แดงก่ำของซอลจีฮูเริ่มจางลง
ดวงตาของเขาแสบร้อน และสายตาพร่ามัว
เขาอยากจะเอามือข้างหนึ่งออกจากก้อนหินแล้วเช็ดน้ำตา แต่เขาก็ทำไม่ได้แม้กระทั่งอย่างนั้น
ไม่ต้องพูดถึงการปีนเขาเลย แค่ยืนอยู่เฉยๆ ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ถ้าเขาปล่อยมือแม้เพียงเสี้ยววินาที ก้อนหินก็จะกลิ้งลงมาทับเขาอย่างแน่นอน
เขาเคยตายด้วยวิธีเดียวกันนี้มาแล้วหลายครั้ง
อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของมนุษย์ไม่ได้มีขีดจำกัด การยืนเพียงอย่างเดียวก็กลายเป็นเรื่องยากลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป
“อู๊ ฮี๊ ฮี๊…!”
เมื่อรู้ตัวว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น เสียงร้องที่เหมือนสัตว์ร้ายก็หลุดออกมาจากปากของซอล จีฮู
เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยแขนที่รู้สึกราวกับกำลังจะระเบิดจากเลือดที่สูบฉีดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
แน่นอนว่าก้อนหินยังคงอยู่กับที่ และเป็นร่างกายของเขาต่างหากที่ถูกผลักถอยหลัง
“เคอค!”
ซอล จีฮู ก้มหน้าลง
ดดดค. หยาดเหงื่อไหลลงมาจากผมที่เปียกโชกของเขา เช่นเดียวกับเหงื่อที่ไหลลงมาตามร่างกายท่
