ิ ฉันเบื่อจัง…”
นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาไม่อยากกลับไป
เขามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องทำในสรวงสวรรค์
ถ้าไม่มีงาน เขาก็สามารถฝึกฝนร่างกายได้เสมอ
แต่เขาไม่มีอะไรทำบนโลกนี้เลย
หรือพูดให้แม่นยำกว่านั้น เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
‘…ฉันควรกลับไปดีไหม?’
ซอล จีฮูเม้มริมฝีปาก
สีหน้าของเขาฉายแวววิตกกังวลขึ้นมาทันที
เขาไม่ได้หนีไปไหน เขาแค่แวะไปเยี่ยมสวรรค์แป๊บเดียวเท่านั้น
สมาชิกทุกคนของวัลฮัลลาคงออกจากแดนสวรรค์ไปนานแล้ว
และที่สำคัญคือ ถ้าเขาถูกจับได้ก็ไม่สำคัญเท่าไหร่
เขาคิดว่าเขาน่าจะบอกพวกเขาไปว่าเขาลืมของบางอย่างไว้ที่พาราไดซ์และแวะมาเอาของนั้น
การได้ใช้เวลาสักวันสองวันในสวรรค์คงจะช่วยให้เขาสงบลงได้แน่ๆ ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ดี
“หมายความว่า นูน่าอาจจะกลับมาก็ได้นะ แล้วฉันก็ต้องไปป้อนพลังศักดิ์สิทธิ์ให้ลูกไก่ตัวน้อยด้วย…”
มุมปากของซอลจีฮูยกขึ้นเล็กน้อย
แค่คิดถึงสวรรค์ก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นแล้ว
ใช่แล้ว การแวะไปเยี่ยมเยียนสั้นๆ คงไม่เสียหายอะไร
เขาจึงสรุปและหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ในกระเป๋าออกมา
มันเป็นช่วงเวลานั้น
ดิงดอง!
เสียงแจ้งเตือนทำให้ซอลจีฮูตกใจ
เขาดึงมือออกอย่างรวดเร็วราวกับเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำผิด
โทรศัพท์มือถือของเขาซึ่งเขาเพิ่งเสียบชาร์จไว้ก่อนหน้านี้ กำลังกระพริบอยู่
“บ้าเอ๊ย ใครกัน?”
ซอล จีฮู ขมวดคิ้วและเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์
จังหวะมันดีเกินไป ใครบางคน—น่าจะเป็นคิม ฮันนาห์—ต้องคาดการณ์
