บทที่ 347 – สิ้นสุดสงคราม (1)
ความวุ่นวายได้ปะทุขึ้นเบื้องหลังพวกเขา
ผู้บัญชาการกองทัพได้เหลียวหลังกลับไปมองพร้อมๆ กัน
สิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวได้กลายเป็นจริง
ศัตรูกำลังไล่ตามพวกเขามาอย่างดื้อรั้นโดยไม่เกรงกลัวต่อพลังของราชนีเลย
ความอดทนอันพุ่งพล่านที่เห็นเทวดาตกสวรรค์กับแฟรี่ท้องฟ้ากำลังบินไล่ตามมาได้รีบออกคำสั่งให้ปรสิตและกองทัพซากศพที่เหลือพุ่งไปต้านไว้
ความถ่อมตนอันน่าขยะแขยงก็ยังส่งเดธไนท์กับกองทัพอันเดธที่เหลืออยู่ออกไป
พวกเขาหวังจะให้พวกมันซื้อเวลาให้สักหน่อย แต่ผลที่ได้กลับไม่น่าพอใจนัก
กองกำลังที่เหลือส่งไปนั้นมีน้อยเกินกว่าจะต้านทานสหพันธรัฐได้นานนัก
แสงสีทองเจิดจ้าได้สว่างขึ้น และแนวรบก็ถูกเปิดโล่งขึ้นทันที
เมื่อความอดทนอันพุ่งพล่านได้เห็นซอลจีฮูกำลังวิ่งฝ่าเข้ามาหาพวกเขา เธอก็ต้องขมวดคิ้วขึ้น
“ระ ราชินี”
ราชินีปรสิตไม่ได้ตอบกลับมา
ความอดทนอันพุ่งพล่านดูจะรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าราชินีจะต้องตกอยู่ในสภาพน่าอดสูแบบนี้เพราะเธอกับผู้บัญชาการคนอื่นๆ
หลังเงียบอยู่สักพักราชินีปรสิตก็พูดขึ้น
-…ทิ้งพวกเหล่าแม่พันธุ์เอาไว้ ทั้งหมดเลย
“ว่าไงนะ? ทั้งหมดเลย?
-ใช่แล้ว ทั้งเมดูซ่า เทมิราเตอร์ แล้วก็เรกิน่าด้วย
“ตะ แต่ว่า… ข้าเข้าใจเรื่องเมดูซัส แต่ว่าการทิ้งทั้งหมดนี่คือ…”
ความอดทนอันพุ่งพล่านลังเล เธอรู้ว่าเหล่าแม่พันธุ์ต่างก็สร้างขึ้นมาใหม่ได้ยากผิดกับเหล่าปรสิตธรรม
