บทที่ 345 – ราชินีเสด็จ (1)
“หลบ! อย่าป้องกัน!”
แบคแฮจูตะโกนออกมา และหญิงสาวทั้งห้าคนได้แยกตัวออกไปพร้อมๆกัน
ซอลจีฮูที่ถูกแบคแฮจูลากถอยได้เบิกตากว้างอย่างตกใจ เขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แม้กระทั่งเสียงระเบิดก็ตาม
ปราณดาบสีขาวได้พุ่งมาถึงพื้น และตัดผ่านดินหายไปอย่างเงียบกริบ รอยตัดที่้เห็นนั้นทั้งบางและเรียบสนิท มันช่างเป็นพลังตัดอันน่าทึ่งมาก
ในตอนนั้นเองซึงชิฮยอนก็ยกดาบยาวขึ้น และซอลจีฮูก็สัมผัสได้ถึงอันตรายในทันที เมื่อเขาได้รีบพุ่งถอยอย่างตกใจก็มีปราณดาบพุ่งขึ้นจากพื้นดิน
มันก็คือปราณดาบที่เพิ่งหายไปเมื่อครู่นี้
“เจ้าหนูน้อย!”
ซึงชิฮยอนได้พุ่งเข้าใส่ซอลจีฮูพร้อมทั้งตัดด้ายที่อาบด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ไปด้วย
แบคแฮจูได้รีบเข้าแทรกระหว่างทั้งคู่ แต่ซึงชิฮยอนก็หายตัวไปราวกับคิดไว้แล้ว
ในเวลาเดียวกันแขนซ้ายของซอลจีฮูก็ขยับโดยอัตโนมัติ
‘หืม?’
เมื่อซอลจีฮูหันหน้าไปทางซ้ายอย่างตกใจ เขาก็เห็นซึงชิฮยอนทีแทงดาบยาวเข้ามาก่อนที่เขาจะได้รู้ตัว
เคร๊ง! หอกได้ขยับไปรับดาบด้วยตัวเองก่อนที่ดาบจะแทงเขา
หอกพิสุจน์ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย และเคลื่อนไหวเพื่อปกป้องเจ้านาย
ซอลจีฮูตกตะลึงมาก แม้กระทั่งประกายสายฟ้าก็ยังไม่อาจตามความเร็วของซึงชิฮยอนได้ทัน การที่จะตามการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายให้ทัน ซอลจีฮูก็ได้แต่ต้องคาดเดาการโจมตีล่วงหน้าเท่านั้น
“ระวังด้วย! เขาสลับตำแหน่งกับ…”
แบคแฮจูตะโกนขึ้นพร้อมหันมามอง
