บทที่ 343 – การกลับมา (1)
ซึงชิฮยอนได้เฝ้ามองดูสนามรบด้วยสายตาไม่แยแส
เขาดูจะโกรธจอยู่เล็กน้อยอีกด้วย
ไม่สิ ไม่ใช่การโกรธ แต่จากคิ้วที่ขมวดอยู่น่าจะเป็นความไม่พอใจซะมากกว่า
ในที่สุดเขาก็หลับตาลง และส่ายหัวราวกับทนมองต่อไปไม่ไหวอีก
เขาอดไม่ได้จริงๆ
หากเป็นผู้ชมที่เป็นกลางพวกเขาก็จะหวังในการต่อสู้อันดุเดือดเลือดพล่าน
แต่สำหรับคนที่อยู่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแล้ว พวกเขาก็จะหวังให้ฝ่ายตัวเองนำหน้าอยู่เสมอ
แน่นอนหากว่าฝ่ายพวกเขากำลังแพ้…
“เชี้ยเอ้ย…”
พวกเขาก็จะสบถออกมาเช่นนี้
นี่คือความรู้สึกที่ซึงชิฮยอนกำลังรู้สึกอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะของมนุษยชาติที่ย้ายมาฝั่งของปรสิต
มันเหมือนกับการเล่นพนัน เขาได้ลงพนันที่เลข ‘คี่’ แต่ผลลัพธ์มันกลับออกมาเป็นเลข ‘คู่’ นับร้อยครั้งติดกัน จนกระทั่งเขาเลือกทุ่มเงินทั้งหมดที่มีไปใน ‘คู่’ แต่แล้วสุดท้ายมันกลับพลิกผันมาเป็นเลข ‘คี่’
“ฉันไม่เข้าใจเลย ทำไมจู่ๆต้นไม้โลกถึงได้คืนชีพกลับมา? แล้วแสงสว่างกับความมืดนั่นมันอะไรกัน? ไอ้หน้าโง่คนไหนปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้?”
[ซึงชิฮยอน]
ไอ้หน้าโง่… หรือคนที่มีส่วนทำให้เกิดสถานการณ์แบบนี้ได้เรียกเขา
[ข้าต้องให้เจ้าช่วย]
ซึงชิฮอยนเม้มปาก และเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า
“พวกเราจะบุกต่อ หรือว่า…”
[เราจะถอย]
“…เป็นการตัดสินใจที่ฉลาด”
ซึงชิฮยอนถอนหายใจยาว และพยักหน้า
“แล้วฉันจะช่วยอะไรได้?”
[ความบริสุทธิ์อันโสมมกำลังอยู่ในอันตราย
