ความร่มรื่น
ดอกไม้ได้เริ่มบานขึ้นท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
วูมมมมม!
ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องของรังได้ดังออกมาบนสนามรบอันเงียบกริบ
ต้นโม้โลกได้ถูกคืนชีพขึ้นในตอนที่การแพร่เชื้อโรคใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว การชำระล้างผืนดินในทันทีที่มันคืนชีพ และส่งแรงกดดันกลับไปได้ทำให้รังต้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
มันช่างขัดกับคนที่มองภาพนี้อยู่อย่างสิ้นเชิง
ผู้บัญชาการกองทัพกลายเป็นพูดไม่ออก
“เป็นไปไม่ได้…”
ความบริสุทธิ์อันโสมม
“ผู้บัญชาการกองทัพที่เจ็ด…”
ความอดทนอันพุ่งพล่าน
“แพ้…?”
และความกรุณาอันน่ารังเกียจต่างก็มีปฏิกิริยาที่คล้ายกัน
การเบ่งบานขึ้นอีกครั้งของต้นไม้โลกนั่นหมายความว่าผู้บัญชาการกองทัพที่สี่กับผู้บัญชาการกองทัพที่เจ็ดได้พ่ายแพ้ในอาณาจักรภูติ
ช่างเรื่องความสงบนิ่งอันบ้าคลั่งไปก่อน ความเมตตาอันบิดเบี้ยว ตัวตนที่เป็นรองเพียงราชินีปรสิตกลับพ่ายแพ้งั้นเหรอ?
มันน่าเหลือเชื่อมาก
และนี่ยิ่งทำให้ทุกอย่างน่าตกใจ
แต่ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องเชื่อ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่ต้นโม้โลกกำลังเปล่งประกาย และมีแสงกำลังประกอบเป็นรูปร่างขึ้น
นั่นก็เพราะรูปร่างเหล่านั้นคือมนุษย์ทั้งหมด
“อ่า… อ๊ากกกก!”
แฟรี่ท้องฟ้ากรีดร้องออกมา
มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง แต่เป็นเสียงร้องไห้อันตื้นตันที่มาจากความสุข
“ในที่สุดเขาก็ทำได้”
ซินเซียได้เผยรอยยิ้มที่เห็นได้ยากออกมา!”
กาเบรียลถอนหายใจยาว และทรุดตัว
