บทที่ 339 – โลกเยือกแข็ง (3)
งานเทศกาลที่ไม่ถูกเวลาได้ถูกจัดตั้งขึ้นในอาณาจักรภูติ
แม้ว่ามันจะไม่ใช่งานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยอาหาร เครื่องดื่ม และการเต้นรำ แต่สภาพแวดล้อมรอบๆทะเลสาบใจกลางก็เต็มไปด้วยความรื่นเริง
นี่มันไม่น่าแปลกใจเลย โลกใบนี้ได้เฉียดการล่มสลาย แต่แล้วด้วยการตายของหนึ่งผู้บัญชาการกองทัพ และการถอยไปของผู้บัญชาการกองทัพทำให้ทั้งโลกกลับคืนสู่ความสงบ
แค่นี้งั้นเหรอ?
จะไม่ให้พวกเขามีความสุขได้ยังไงกัน ในเมื่อต้นไม้โลกได้ถูกฟื้นคืนชีพกลับมาพร้อมทั้งเติบโตจนถึงวัยกลางคนอย่างรวดเร็ว ได้ทำให้ราชาภูติก็ยังฟื้นคืนพลังกลับมา และด้วยการเกิดใหม่ของเหล่าภูติที่กลับมาจากความว่างเปล่าด้วย
ในตอนนั้นเองเหล่าภูติที่กำลังร่าเริงอยู่ได้หันไปมองทางเดียวกัน ความวุ่นวายได้สงบลง และถูกแทนที่ด้วยเสียงพึมพำ
พึบ… พึบ…
ภายใต้เสียงกระพือปีกของนกฟินิกซ์ที่กำลังร่อนลงมาก็มีกลุ่มของมนุษย์ที่กำลังวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ
พวกเขาคือผู้กอบกู้ที่ได้ต่อสู้เสี่ยงชีวิตกับผู้บัญชาการกองทัพเพื่อช่วยอาณาจักรภูติเอาไว้
สายตาของเหล่าภูติวัยเยาว์ได้เปล่งประกายขึ้น
ซอลจีฮูวิ่งออกมา
เขาตกใจมากที่เห็นต้นไม้ขนาดใหญ่โตมโหฬารตรงหน้า พร้อมด้วยกลุ่มภูติที่มีจำนวนนับไม่ถ้วนเรียงแถวอยู่ แต่ว่าเขาก็ไม่หยุดวิ่ง
ตอนนี้เหลือแค่อีกก้าวเดียวเท่านั้น
ป้อมปราการไทกอลคงจะอยู่ระหว่างการต่อสู้ดิ้นรน ดังนั้นแล้วพวกเขาไม่มีเวลามามีความสุขไป
