บทที่ 330 – การตื่นของพลัง และโอกาสสุดท้าย (4)
เมื่อถูกซอลจีฮูกับแบคแฮจูลุมโจมตีมาจากทั้งด้านหน้า และด้านหลัง แสงเจิดจ้าก็ได้ระเบิดออกมาจากตัวความเมตตาอันบิดเบี้ยว แสงมันสว่างจ้ามากจนทำให้ภาพต่างๆพร่ามัว
เพราะแบบนี้ทำให้ซอลจีฮูดิ่งลุกพื้นราวกับลิฟต์ที่สายเบรกขาด
สาเหตุนั่นก็เพราะแสงเจิดจ้า และพลังงานอันมหาศาลที่พุ่งขึ้นนั่นก็คือพลังเทพ
พลังแห่งเทพนี้ได้เผาใยแมงมุมจนไหม้ในทันที และกระทั่งกดซอลจีฮูลงไปกับพื้นได้อย่างง่ายดาย
สำหรับแบคแฮจูก็เช่นเดียวกัน เธอได้ถูกกพายุกวาดถอยกลับไป
“บ้าเอ้ย!”
ซอลจีฮูโอดครวญออกมาพร้อมถีบตัวออกไป ความสำเร็จอยู่แค่เอื้อมแล้ว เพราะงั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะผิดหวังเมื่อมันหายไปเหมือนภาพลวงตา
พวกเขาควรจะจัดการปิดฉากในตอนที่ความเมตตาอันบิดเบี้ยวยังไม่ได้ระวังตัว แต่น่าเสียดายที่โอกาสเดียวนั้นของพวกเขาได้เสียไปแล้ว
ที่สำคัญไปกว่านั้นแผนเดิมจะไม่มีวันใช้ได้อีกครั้ง
‘พวกเราต้องรีบกลับไปที่ป้อมปราการไทกอลให้เร็วที่สุด…’
นอกจากนี้ภารกิจจะไม่ได้จบลงแค่การเอาชนะผู้บัญชาการกองทัพทั้งสองคนเท่านั้น หากคำนึงถึงเวลาที่พวกเขาต้องใช้ในการช่วยอาณาจักรภูติ และชุบชีวิตต้นไม้โลก พวกเขาก็น่าจะเลยกำหนดการไปแล้วด้วย
ปัญหาคือการที่พวกเขายังไม่อาจจะเอาชนะผู้บัญชาการกองทัพตรงหน้าได้เลยด้วยซ้ำ
ซอลจีฮูเม้มปาก และมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แสงค่อยๆลดน้อยลงไปก่อนเขาจะรู้ตัว และความเมตตาอันบิดเบี้ยว