บทที่ 327 – การตื่นของพลัง และโอกาสสุดท้าย (1)
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ใช่แล้ว นั่นแหละคือใบหน้าที่ข้าอยากจะเห็น!”
ยูนิคอร์นที่เกือบจะตายหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง มันกำลังใช้พลังของผู้บัญชาการอีกคนหนึ่งเพื่อเชิดหน้าชูตาตัวเองเหมือนเด็กหลบหลังผู้ใหญ่
ยังไงก็ตามเสียงหัวเราะของมันอยู่ได้ไม่นานนัก
เหตุผลก็ง่ายมาก
“เยี่ยม! ความเมตตาอันบิดเบี้ยว! สั่งสอนบทเรียนให้กับพวกมันที่…”
ผั๊วะ
ระหว่างพูดอยู่มันได้ถูกความเมตตาอันบิดเบี้ยวส่งลอยกลิ้งไปกับพื้นอย่างน่าสังเวช
‘เธอโจมตีมัน?’
ซอลจีฮูคิดว่าเขาตาฝาดไป
ความสงบนิ่งอันบ้าคลั่งหลุดจากความสับสน และดูจะตกตะลึงเช่นกัน
“นี่มันอะไรกัน!?”
“หุบปาก”
น้ำเสียงเย็นชาขัดเขาไว้ เมื่อความเมตตาอันบิดเบี้ยวมองลงไปอย่างเย็นชา ยูนิคอร์นก็ต้องผงะไป
“ตัวตนอ่อนแอแบบเจ้ากล้าดียังไงมาสั่งข้า?”
“…บ้าเอ้ย! ข้าไม่ได้สั่งเจ้า ข้ากำลังพูดกับเจ้าในฐานะสหารที่รับใช้ราชินีเช่นเดียวกัน!”
“สหาย?”
ความเมตตาอันบิดเบี้ยวเชิดหน้าขึ้น เธอดูเหมือนจะกำลังคิดว่าเธอเพิ่งได้ยินเรื่องตลกไร้สาระอยู่
“เจ้า…”
เมื่อมองความสงบนิ่งอันบ้าคลั่งแล้ว เธอก็หัวเราะออกมา
“เจ้าไม่ได้รู้เลยงั้นเหรอว่าทำไมราชินีถึงได้ส่งเจ้ามาอยู่ที่นี่”
“อะไรนะ?”
“น่าขันนัก! เจ้ากล้าพูดแบบนี้ทั้งๆที่อยู่ในสภาพนี้เนี้ยนะ ด้วยการกระทำอันโอหัง และหยิ่งผยองของเจ้านั่นกล้าเรียกตัวเองว่าสหายด้วยงั้นเหรอ?”
“ไอ้เจ้ากิ้งก่า…! ข้ามาที่นี่เพ