บทที่ 322 – ศึกเฉียบพลัน (1)
ชิ้ง! เสียงดาบถูกชักจากฝักได้ดังขึ้น
ทันทีที่ได้รับคำสั่งจากซอลจีฮู ทุกๆคนได้ตัดเชือกที่ข้อมือ และยกอาวุธขึ้นเตรียมพร้อมสู้
‘ก็อยากจะตรวจสอบอีกสักหน่อย…’
ซอลจีฮูรู้สึกไม่ดีเลยที่สั่งให้ทุกๆคนสู้อย่างกระทันหันแบบนี้
ยังไงก็ตามพวกเขาไม่มีเวลาแล้ว มันชัดเจนมากว่าภูติกำลังจะถูกฆ่าไปจนหมดโดยที่ไม่อาจตอบโต้ได้เลยสักนิด
‘หากว่าฉันช่วยภูติได้สักตน ฉันก็น่าจะได้ข้อมูลสภาพในปัจจุบันของอาณาจักรภูติ’
เมื่อคิดแบบนี้แล้วซอลจีฮูก็พุ่งตัวออกไปสุดกำลัง เขาคิดไว้ว่าจะช่วยภูติก่อน
ในทันทีที่พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหวพร้อมกัน ศัตรูก็สังเกตเห็นพวกเขาได้ในทันที พวกมันได้หยุดการสังหารหมู่ และหันมามอง จากนั้นเมื่อวพวกมันเห็นสมาชิกทีมพุ่งเข้าใส่พวกมัน-
[กรี๊สสสสส!]
พวกมันได้เปลี่ยนเส้นทางพุ่งมาหาทีมทำภารกิจพร้อมกรีดร้องเสียงแหลม
“พวกมันกำลังมาแล้ว!”
ฟีโซราได้ตะโกนขึ้นในขณะที่สิ่งมีชีวิตรูปร่างเหมือนควันเรืองแสงสีฟ้าย่นระยะเข้ามาหาพวกเขา
‘เจตจำนงวิญญาณงั้นเหรอ?’
สิ่งมีชีวิตเรืองแสงสีหน้าเงินยิ่งสว่างมากกว่าเดิมอีกในระยะใกล้ พวกมันเปล่งประกายแสงเจิดจ้าจนเหมือนกับเป็นดาวหาง
แม้ว่าซอลจีฮูจะอยากสังเกตดูพวกมันอีกสักหน่อย แต่ว่า….
แคร๊ก! เมื่อไฟแผดเผาเข้ามาใกล้จะสัมผัสถูกตัวเขา ซอลจีฮูก็ได้แทงหอกออกไป
“!”
จากนั้นเขาก็ต้องหยุดลงด้วยความลังเลใจ ตามปกติแล้วเขาควรจะรู้สึกถึงคมหอกที่แทงทะลุบางอ