สำหรับผู้ฝึกตนซึ่งยังไม่บรรลุเซียน การข่มขู่เซียนสวรรค์ผู้แข็งแกร่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
เจียงผิงอันถามซ ้า “บื้อใบ้ไปแล้วหรือ? ไม่ได้ยินที่ข้าถามหรือไร?เคลื่อนย้ายศิษย์พี่หญิงข้าไปที่ไหน?”
ยามเซียนทั้งหลายได้ยิน พวกเขาก็อดสูดหายใจเฮือกมิได้ เจ้านี่ช่างอวดดีเสียจริง ถึงกับตั้งคำถามกับเซียนสวรรค์
จิตสังหารพลุ่งพล่านในใจโอวหยางหงอวิ้น กฎเต๋าเซียนรายล้อมเขาสั่นสะท้านรุนแรงขยี้สุญตา ปราณอันน่าสะพรึงกลัวคุกรุ่นทั่วจุลภพเทพโบราณ
เขาก้มลงกล่าวกับเจียงผิงอันเสียงเย็น “ไอ้เด็กเวร หากมิใช่เพราะสำนักเซียนอวี่หวงคุ้มกะลาหัว เซียนผู้นี้นิ้วเดียวก็บี้เจ้าจมดินได้แล้ว”
“ไอ้แก่งี่เง่า หากเจ้ารุ่นราวคราวเดียวกับข้า ข้าก็ประหารเจ้าได้มิต่างจากสุนัข” เจียงผิงอันหากลัวเกรงไม่ ด่ามาก็ด่าสวนทันใด
เซียนมากมายขนลุกขนพอง ต่อให้พวกเขามีสำนักคุ้มกัน พวกเขาก็ยังมิกล้าดีล่วงเกินเซียนสวรรค์ซึ่งหน้าเช่นนี้
ตัวตนน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หนึ่งนิ้วก็ฆ่าเซียนทั่วไปง่ายดายแล้ว
“พวกเจ้าสำนักเซียนเทียนหลานนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ สู้กันซึ่งหน้าไม่ได้ก็ใช้ลูกไม้สกปรก โดยเฉพาะเจ้าสำนักขี้หมานี่ แค่เพราะลูกตัวเองตายเลยล้างแค้นไม่สนชีวิตคนอื่น ข้าแนะนำเซียนทั้งหลายที่ไร้รากฐานให้ออกจากสำนักเซียนเทียนหลานโดยไวเถิด ขุมกำลังเช่นนี้อยู่รอดไม่นานหรอก”
เจียงผิงอันล้อเลียนพลาง สั่นคลอนความเชื่อมั่นของเซียนผู้อื่นในสำนักเซียนเที
