งคู่จูงมือกันไปนอนบนเตียงก็ยิ้มออกมา
แม่ซอลฮวาก็ยังหัวเราะด้วยสีหน้าแปลกไปเล็กน้อย
[ลำบากเลยนะคะ ต้องขออภัยแทนซอนฮวาด้วย]
[ขอโทษเรื่องอะไรหรอคะ?]
[ฉันก็บอกเธอแล้วนะ แต่พอเป็นเรื่องจีฮู ซอนฮวาไม่ยอมถอยเลย]
[โอ้ ขนาดนั้นเลยหรอคะ?]
[ค่ะ! ครั้งล่าสุดเธอถามฉันด้วยว่าสนใจซอลจีฮูหรือเปล่า และคนที่เป็นครอบครัวต้องทำอะไรยังไง จริงๆเลย ฉันไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ไปเรียนรู้มาจากไหน]
[โอ้!]
แม่ซอลจีฮูหัวเราะพร้อมปรบมือออกมา
[ซอนฮวาแค่ยังไร้เดียงสาเอง]
[ไร้เดียงสา? ฉันล่ะกังวล ถ้าจีฮูมีนิสัยเสียเพราะเธอล่ะ?]
[อ๊ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ ซอนฮวาจะอยู่กับเขาไปตลอดแหละ]
[แต่ว่า…]
แม่ซอลจีฮูโบกมือบอกไม่มีปัญหา แต่แม่ซอนฮวาก็ยังคงมองดูจีฮูที่ซอนฮวากำลังร้องเพลงกล่อมเขาด้วยความกังวล
อีกด้านหนึ่งซอลจีฮูวัยผู้ใหญ่ที่กำลังฝันถึงอดีตได้ยิ้มอย่างมีความสุข แต่แน่นอนว่าเมื่อตื่นขึ้นเขาก็ลืมความฝันนี้ไป แต่ที่น่าแปลกไปกว่านั้นก็คืออึนยูริได้เข้ามาขอโทษเขาโดยบอกว่าเธอเข้าใจเขาผิดไปเอง และไม่เคยรู้ถึงสถานการณ์แบบนั้นมาก่อนเลย
***
ระยะเวลาสามเดือนได้สิ้นสุดไปแล้ว ในวันนี้คือวันที่เขตพื้นที่เป็นกลางจบลง
ในระหว่างพิธีปิด หัวหน้าผู้ดูแลจะต้องมาแสดงความยินดีกับเหล่าผู้ที่ทำสำเร็จ และอวยพรให้พวกเขาโชคดี
ยังไงก็ตามซอลจีฮูได้ทำตามซินเซีย และตัดสินใจจบพิธีในเวลาไม่นาน เขากระทั่งฝากให้คิมฮันนาห์พูดส่วนที่เหลืออีกด้วย
คิมฮันนาห์ได้บ่นพึ
