ยอดฝีมือจากสำนักเซียนอวี่หวงเห็นเจียงผิงอันถูกแช่แข็ง หัวใจก็ร่วงวูบ
ไฉนเด็กนี่จึงวู่วามนัก ยังไม่บรรลุเซียนแท้ ๆ แต่ก็ยังหัวรั้นจะประชันเซียน
แม้ห้ากฎเกณฑ์ประสานจะแข็งแกร่งมาก แต่สุดท้ายกายเขาก็ยังเป็นมนุษย์ ถูกกฎเต๋าเซียนแช่แข็งเช่นนี้ ร่างกายมิอาจรับไหวได้เลย
“ผิงอัน!”
ยามเหมียวจิ่งเห็นเช่นนี้ เขาก็อยากเข้าไปช่วยเจียงผิงอัน
แต่เขาก็ถูกขวางโดยเซียนคนอื่น ๆ จากสำนักเซียนเทียนหลาน“วิชาแช่แข็งของถานเฉิงแช่แข็งได้กระทั่งมิติ ฝีมือไม่ถึงขั้นก็ยังจะสู้กับเซียนอย่างเรา สมน ้าหน้าแล้ว”
เหมียวจิ่งหงุดหงิดใจนัก เขาเสียบุตรีไปแล้ว ยามนี้ยังจะเสียศิษย์คนเดียวของเขาไปอีก
ถานเฉิงกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ มิเพียงเขาจัดการเหมียวเสียนั่นได้ยังจัดการเจียงผิงอันได้ด้วย สำนักจะต้องตกรางวัลเขาอย่างงามแน่นอน หลังจากได้ทรัพยากรนี้มา เขาก็จะมีโอกาสทะลวงสู่ขอบเขตเซียนปฐพี…
ขณะที่ถานเฉิงยังฝันหวาน เขาพลันสัมผัสบางอย่างได้ หัวใจสั่นสะท้าน ปลดผนึกแช่แข็งเจียงผิงอันแล้วรีบถอยไป
ถานเฉิงเบิกตากว้าง มองเจียงผิงอันตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ“บัดซบเอ๊ย! ไฉนเจ้าจึงมีพลังกลืนกินร้ายกาจเพียงนี้!”
เมื่อครู่ หลังจากสัมผัสเจียงผิงอันเพียงครู่สั้น ๆ ปราณเซียนส่วนหนึ่งของเขาก็ถูกเจียงผิงอันดูดกลืนไป!
มิเพียงเท่านั้น แต่กฎเต๋าเซียนและรากฐานชีวิตของเขายังถูกอีกฝ่ายดูดซับไปด้วย!
เมื่อเห็นเจียงผิงอันปลอดภัย เหมียวจิ่งก็ตะโกนบอก “ผิง
