อลจีฮูรู้สึกดีมากกับการที่ได้แก่นแท้แห่งพลังมา
“พวกเรามีพอกินอยู่แล้ว เพราะงั้นหยิบไปได้เลย ต่อให้อาหารหมด พวกเราก็หาเพิ่มได้อีก”
เมื่อซอลจีฮูได้ยื่นข้อเสนอให้ทั้งคู่ถึงสามครั้ง ชายทั้งคู่ก็ได้รีบกระโจนเข้าใส่อาหารทันที พวกเราได้รีบแกะห่อราเมนออกมา และเทน้ำเปล่าใส่เข้าไปโดยที่ยังไม่ได้ใส่เครื่องปรุงเลยด้วยซ้ำ
เพราะเพิ่งจะเฉียดตายกันมากเลยทำให้พวกเขาหิวมากสินะ?
“ขอบคุณนะพี่ชาย!”
จนกระทั่งกินอาหารหมดแล้ว พวกเขาคงจะได้สติกลับมาทำให้ชายร่างผอมโค้งคำนับอย่างสุภาพ
“ผมชื่อปาร์ควูรี! ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณในวันนี้เลยครับ!”
“อ่อ อืม…”
ซอลจีฮูได้เกาแก้มนิ่งๆ เขาก็อยากจะบอกว่า ‘หากอยากจะตอบแทนก็ช่วยใช้คะแนนเอาชีวิตรอดซะ’ อยู่ แต่เขาก็ห้ามตัวเองเอาไว้
“ผมอายุ 24 ปี! เรียกผมว่านายมุทะลุได้เลย!”
“นายมุทะลุ?”
“ครับ นี่เป็นชื่อเล่นผม พี่ๆ ที่ทำงานต่างก็เรียกผมแบบนี้”
ซจากที่เห็นแล้วซอลจีฮูรู้สึกเหมือนชายคนนี้จะทำงานเป็นคนคุ้มกันของไนท์คลับ และพี่ๆ ที่เขาหมายถึงคงจะเป็นเหล่าลูกค้า
“แต่ก็น่าแปลกใจนะที่พวกคุณไม่ถามกันเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าเป็นผม ผมคงจะถามออกมาแล้ว”
“เอ๋ มันก็ชัดแล้วนี่ครับ พี่ชายกับคุณผู้หญิงตรงนั้นคงจะช่วยเราไว้ใช่ไหมครับ?”
สีหน้าของอึนยูริได้บิดเบี้ยวไป อีกด้านหนึ่งซอลจีฮูก็ตอบกลับอย่างพอใจ
“ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรได้ดีนะ”
“คือจริงๆแล้วเมื่อวานผมก็ไม่ได้หมดสติไปหรอกครับ ถึงผมจะสลึมส
