บทที่ 262 – มุ่งหน้า (2)
“…ฉันมีคำถาม”
หลังจากเงียบอยู่นานซอลจีฮูก็ถามออกมาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่
“เธอตัดสินใจเรื่องนี้ตอนไหน?”
“ในตอนที่นายยอมรับภารกิจของราชวงศ์ด้วยตัวเอง และสั่งให้ทุกๆคนเก็บของ”
คิมฮันนาห์ได้ตอบกลับมาเบาๆ คำว่า ‘สั่ง’ ได้กระตุ้นมโนธรรมของซอลจีฮูจนเขาต้องกัดริมฝีปาก
“หากว่าฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ และขอความเห็นจากทุกคน…”
คิมฮันนาห์ได้เม้มปาก
“ก็อยากที่ฉันพูดไป นายไม่ใช่สมาชิกธรรมดา แต่เป็นหัวหน้า นายมีสิทธิ์ขาดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่ภายในองค์กร นั่นมันหมายถึงตัวแทนขององค์กร”
หรือก็คือการข้ามเรื่องเล็กๆน้อยไปยอมรับภารกิจของราชวงศ์ก็ไม่ใช่สิ่งที่แย่
“มันก็แค่ว่า…”
ปัญหาก็คือวิธีการใช้อำนาจของเขา
“ฉันหวังว่าอย่างน้อยนายจะรักษาขั้นตอนการจัดประชุมเอาไว้”
แต่ซอลจีฮูก็ไม่ได้ทำมัน เขาได้สั่งให้พรรคพวกทำการเก็บของฝ่ายเดียวหลังจากที่รับภารกิจจากราชวงศ์
ตามปกติแล้วนี่มันไม่ควรจะมีปัญหาเลย แต่เมื่อคำนึงถึงสถานการณ์ในปัจจุบันของคาเพเดี่ยม เขาก็ควรที่จะปรึกษากันก่อน
“การประชุมเป็นการรวมคนเข้ามาเพื่อถกเรื่องต่างๆกัน ต่อให้นายจะรับภารกิจจากราชวงศ์และตัดสินใจจะไปแล้ว แต่ว่าฉันก็ยังมีสิทธิ์ที่จะแสดงความเห็นของตัวเองต่อหน้าทุกๆคน”
แม้ว่าเธอจะอธิบายอ่อมๆ แต่เธอก็กำลังบอกว่าหากเขาจัดการประชุม เธอก็จะอธิบายแผนให้กับซอลจีฮูฟัง
ซอลจีฮูถอนหายใจออกมา เขารู้แล้วว่าคิมฮันนาห์ไม่ได้จะทำแบบ
