บทที่ 235 – ตามมา ฉันแบกเอง (1)
“เราได้นัดกันไว้ช่วงเย็นๆ ฉันบอกเขาไปว่าฉันอยากจะไปเจอเขาเป็นการส่วนตัว แต่ว่านายจะมากับฉันก็ได้”
“ฉันไปได้หรอ?”
“ก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ก่อนจะเจอกับเขาจำกัดข้อมูลเอาไว้ให้มากที่สุดจะดีกว่า หมอนั่นมันเป็นคนเจ้าเล่ห์คนนึงเลย”
ในเมื่อคำๆนี้ออกมาจากปากของคิมฮันนาห์ ซอลจีฮูจึงประเมินฝ่ายตรงข้ามไว้สูงในทันที
“ยังไงก็ตามนี่ก็เป็นโอกาสดีที่เราจะรับนักบวชเข้ามาในทีม… นายมีใครในใจไหม?”
คนๆหนึ่งได้โผล่เข้ามาในหัวของเขาทันที
“คุณมาเรีย”
“ฉันก็คิดไว้แล้วว่านายจะต้องพูดแบบนี้ ถ้างั้นก็รอก่อนแล้วกัน ให้ฉันหว่านแหก่อนจะไปอีวา”
‘แห?’
คิมฮันนาห์ได้หายเข้าไปในห้องอีกครั้งหนึ่ง
แต่ในคราวนี้ซอลจีฮูได้ตามเธอไป
เมื่อเขาเข้าไป เขาก็เห็นคิมฮันนาห์กำลังใช้คริสตัลสื่อสารในมือกำลังติดต่อหาใครสักคนอยู่
ไม่นานนักแสงสว่างก็ส่องออกมา
-โอ้? นี่ใครกันล่ะนี่!?
เสียงพูดของมาเรียได้ดังออกมา
-ยัยคนที่ถูกซินยองไล่ออกมาเหมือนกับหมาหัวเน่านี่นา!?
“เธออยากจะตายงั้นหรอ?”
เมื่อคิมฮันนาห์ได้คำรามออกมาอย่างรุนแรง มาเรียก็นิ่งไป
-ขอโทษ…
“ช่างมันเถอะ”
คิมฮันนาห์ได้มองไปที่คริสตัล และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
“วิ่งมาที่คาเพเดี่ยมเดี๋ยวนี้”
-อะไรนะ? ตอนนี้พี่สาวอยู่ที่ไหน?
“ฉันจะให้เวลาเธอสิบนาที”
คิมฮันนาห์ได้ตัดสายไปหลังจากที่ส่งข้อความออกไปฝ่ายเดียว
ซอลจีฮูรู้สึกเหมือนกับเขาได้ยินคำว่า ‘เช