บทที่ 223 – น้ำตาของเทเรซ่า
“…คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
“เฝ้ายาม”
มาเรียได้ตอบกลับด้วยเสียงอ่อนแรง
“ฉันฝันร้ายว่าของรางวัลที่เราหาได้มาหายไป… ฉันกลัวว่ามันจะหายไปอีก…”
เธอพึมพำออกมาก่อนจะหาวขึ้น ซอลจีฮูได้กระพริบตาอย่างสับสนก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมา
ความจริงต่างกับความฝันอย่างที่คิดไว้เลย
จู่ๆเขาก็อยากจะถามเล่นๆออกมาว่า ‘อยากจะแบกกระเป๋าหนีไปไหม?’ แต่แล้วเขาก็ห้ามตัวเองเอาไว้
เพราะว่านี่มันหยาบคายเกินไป
“ขอบคุณนะ ตอนนี้เดี๋ยวผมดูต่อให้ เพราะงั้นไปพักเถอะ”
“อื้อ ไม่เป็นไรหรอก~”
มาเรียได้ส่ายหัวออกมา
“แค่ดูกระเป๋าพวกนี้ก็ทำให้ตัวฉันเต็มไปด้วยพลังแล้ว…”
เธอได้หัวเราะออกมาเบาๆเหมือนกับคนเมา ที่เสพสารเสพติดจนเกินขนาด
นี่มันอันตรายแล้ว
มาเรียได้จ้องอยู่นิ่งสักพัก จากนั้นจู่ๆเธอก็แตะไหล่ของซอลจีฮู แล้วก็หยักหน้าออกมา
“ใช่แล้ว ฉันต้องขอบคุณพี่ชายสินะ พี่ชายทำได้ดีมาก รู้ไหมว่าฉันเชื่อในตัวพี่ชายนะ? ฉันเชื่อว่าในสักวันพี่ชายจะต้องราคาพุ่งกระฉูดแบบนี้! ใช่แล้วล่ะ นี่คือพลังของการลงทุนระยะยาว!”
“…ทำไมผมรู้สึกเหมือนคุณกำลังทำเหมือนผมเป็นหุ้นเลยล่ะ”
มาเรียได้รีบหุบปากลงไป จากนั้นเธอก็รีบโบกมือและหัวเราะออกมา
“เอ๋ อย่าพูดแบบนั้นสิ! ฉันแค่รู้สึกซาบซึ้งเท่านั้นเอง”
“จริงหรอครับ?”
“ก็แน่นอนสิ! พี่ชายรู้อะไรไหม จริงๆแล้วฉันเห็นด้วยกับคาซุกิแล้วก็เจ้าหญิงเทเรซ่าสุดๆเลยนะ คือพี่ชายได้ทำทุกๆอย่างไปจริงๆ! ไม่
