อยากเป็นที่ชื่นชมของผู้อื่น เพลิดเพลินกับชีวิตนิรันดร์
หวังหยางกล่าวเสียงเรียบ “พวกเจ้ามิต้องขอโทษข้าหรอก มนุษย์มีสิ่งพึงและไม่พึงกระทำ ผู้ฝึกตนเช่นเราต้องรักษาบรรทัดฐาน พวกเจ้าถูกซื้อได้ง่าย ๆ เช่นนี้ ก็ผ่านด่านหัวใจตัวเองไปมิได้หรอก”
หนึ่งในผู้ฝึกตนทรยศสำนักได้ยินเช่นนี้ก็หน้าแดงก ่า ตวาดลั่นอย่างเดือดดาล “เจ้าเป็นอัจฉริยะ ย่อมมีโอกาสพูดให้ฟังดูดีแน่อยู่แล้ว รู้หรือไม่ว่าคนทั่วไปอย่างเราฝึกฝนยากเย็นเพียงไร!”
สีหน้าของหวังหยางไร้อารมณ์ “พวกเจ้าบอกยาก แล้วศิษย์น้องเจียงที่ขึ้นมาจากภพล่างมิยากหรือ? กฎเต๋าสวรรค์ที่ภพล่างของพวกเขาไม่สมบูรณ์ ทรัพยากรก็น้อยนิด ขอบเขตที่พวกเจ้าบรรลุตั้งแต่เกิด ผู้ฝึกตนในภพล่างอาจจ้องใช้เวลาทั้งชีวิตกว่าจะถึง”
“คนทั่วไปอย่างพวกเขาจะหันหลังให้สำนักที่ไม่เคยกดขี่เอาเปรียบกันหรือ? หากพวกเจ้าถูกรังแก ปฏิบัติด้วยอย่างไม่ยุติธรรม จะหักหลังสำนักก็เข้าใจได้ แต่ในเมื่อมิใช่ พวกเจ้าก็แค่เห็นแก่ตัว”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มิต้องหาข้ออ้างให้ตัวเองแล้ว ในใจเห็นแก่ตัว หัวใจไม่อาจสงบ เมื่อหัวใจไม่แกร่ง ก็มิอาจพ้นทัณฑ์พิสูจน์ใจในทัณฑ์เซียน ลงมือกับข้าก็จะลังเลด้วย”
“มาสิ เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว หวังว่าพวกเจ้าจะไม่ยั้งมือ ข้าจะได้ลงมือกับพวกเจ้าอย่างสบายใจเช่นกัน”
หวังหยางยืนเหนือทะเลดาราจักร แผ่นหลังเหยียดตรงผ่าเผย ชักกระบี่ล ้าค่าซึ่งกว้างยิ่งกว่าขนาดตัวเขาออกมาจากเบื้องหลัง
