ัวเปิดฉาก น ้าทะเลกระเพื่อมสาดตลบเป็นเกลียวคลื่น โลหิตของหวังหยางสาดกระจายในสุญตา
การต่อสู้นี้กินเวลาเนิ่นนาน ร่างกายของหวังหยางเต็มไปด้วยบาดแผล ปราณเซียนค่อย ๆ เสื่อมสลาย ปราณคุณธรรมลุกโชนเช่นเปลวไฟ ผลาญเผาชีวิตของเขา
ขณะที่ปวงชนคิดว่าศึกนี้จะจบอยู่แล้วนั้นเอง หนึ่งปราณทรงพลังยิ่งใหญ่ก็ระเบิดออกจากร่างหวังหยาง
เมื่อสัมผัสอำนาจนี้ สีหน้าของเหล่าผู้รุมล้อมโจมตีก็เปลี่ยนแปร
“ปราณเต๋าเซียน!”
“แย่แล้ว! เขาจะทะลวงขอบเขต!”
“ต้องหยุดไว้ให้ได้! จะให้บรรลุเซียนมิได้นะ!”
ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าหวังหยางจะแตะถึงกำแพงขอบเขตเซียนแล้ว
โชคยังดี เขาต้องบรรลุขอบเขตในการต่อสู้ หากเขาได้บรรลุขอบเขตก่อนหน้านี้ พวกเขาคงไร้หนทางรับมือแล้ว
อีกฝ่ายสภาพเช่นนี้ ไร้หนทางใด ๆ ให้ทะลวงขอบเขต หากฝืนบุกทะลวง เขาก็จะถูกทัณฑ์เซียนสังหารทันที
ฉางหงนำหอกเซียนออกมาทันที จ่ายปราณเซียนแล้วแทงใส่หวังหยาง “ไปตายซะ!”
หวังหยางถอนหายใจอย่างอับจน การเคลื่อนขอบเขตมาช้าเกินไป เขาต้องตายที่นี่แล้ว
ขณะที่หอกเซียนกำลังจะแทงถึงหวังหยาง มิติตรงหน้าหวังหยางพลันบิดเบี้ยว ปลายหอกจมหายไป ปรากฏเบื้องหลังผู้ฝึกตนคนหนึ่งของสำนักเซียนเทียนหลานแทน
ฉึก!
ผู้ฝึกตนคนนั้นถูกการโจมตีของศาสตราเซียนอันทรงพลัง ร่างระเบิดแหลกทันที ผู้ฝึกตนข้าง ๆ เขาก็ร่างสลายไปเช่นกัน
หวังหยางปลาสนาการออกจากวงล้อมในบัดดลนั้น
“ใครกัน?” ฉางหงหน้าเสีย มีคนมาช่วยหวังหยางแล้ว
