บทที่ 216 – ความฝันในความฝัน (4)
“…”
แก้มของเขาเจ็บ หมอกหนาได้บดบังสายตาของเขาและทำให้สายตาเขาพร่ามัว ซอลจีฮูได้รีบขยี้ตาอย่างแรง
เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับกลางวันไป
[ไม่เป็นไรนะ?]
โฟลนได้ลอยมาอยู่ตรงหน้าของซอลจีฮู
“อื้ม…”
ซอลจีฮูได้ตอบกลับอย่างไร้พลัง จากนั้นก็หันสายตาไป
‘นี่มัน….’
เขาบอกได้ว่าเขายังอยู่ในป่า แต่ว่าเขามองไม่เห็นท้องฟ้า
[ยืนไหวไหม?]
จากนั้นเองเขาถึงรู้ตัวว่าเขากำลังนอนอยู่
‘ก็คิดอยู่ว่าทำไมถึงรู้สบายนัก’
เขาได้ยกตัวขึ้นมา และกลายเป็นสับสนไปในทันที ทุกๆคนต่างก็นอนหงายหรือนอนคว่ำกันอยู่ ดวงตาของแต่ล่ะคนต่างก็ปิดอยู่ราวกับว่าพวกเขากำลังหลับอยู่
ในตอนนั้นเองแสงสีน้ำเงินก็ส่องสว่างทะลุหมอกออกมาอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง
[อย่ามอง!]
โฟลนได้กดหัวของเขาลงในทันที
“โฟลน?”
[มันจะเป็นเหมือนก่อนหน้านี้!]
โฟลนได้ตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ
[เมื่อหินส่องสว่างออกมา ทุกๆคนก็เป็นลมไป!]
“…อะไรนะ?”
[จริงๆนะ! ทุกๆคนได้ล้มลงไปทีล่ะคน…!]
ตามที่โฟลนบอกทั้งทีมได้หมดสติไปหลังจากที่เห็นแสงนั่น นี่มันหมายความว่าแสงนั่นมีพลังที่จะบังคับให้ทุกๆคนหลับลึกลงไป
ซอลจีฮูได้รีบหันหลังหลบดอลเมน
“แล้วเธอล่ะโฟลน? ไม่เป็นไรนะ…?”
[ฉันหรอ? ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลย]
โฟลนไม่ได้ฝัน เธอไม่ได้หมดสติไปอีกด้วย เธอได้พิสูจน์แล้วว่าคำสาปไม่ได้ผลกับเธอ
บางทีอาจจะเพราะว่าเธอไม่ใช่สิ่งมีชีวิต หรือว่า
