ั้งร้านรวงต่างก็ประดับตกแต่งด้วยโคมไฟสวยงามดูเจริญตาอย่างนี้จะซบเซาได้ยังไง” คำพูดของเด็กหญิงได้เป็นการเปิดโลกให้ชายชรา เนื่องจากเขาไม่คิดว่าจะพบอัจฉริยะรุ่นเยาว์เช่นนี้ยังเมืองอันห่างไกล“แม่หนูเจ้าคิดว่าจะทำอย่างไรเป็นการดึงดูดให้ผู้คนเข้าเมือง เพื่อยินยอมควักเงินของตนในการจับจ่าย” ชายชราตอบคำถามด้วยคำถามทำให้อันอันนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่“ก็ต้องทำให้เมืองนั้นมีความน่าสนใจมากพอ อีกทั้งยังต้องมีสิ่งดึงดูดที่เป็นเอกลักษณ์ของเมืองด้วยอย่างเช่นอาหารหรือสิ่งอื่นจะว่าไปทิวทัศน์ของเมืองนี้ก็ค่อนข้างดีทีเดียวด้านหลังติดภูเขามีทะเลโอบล้อมเหมาะแก่การท่องเที่ยวพักผ่อนยิ่ง254
แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นเรื่องสำคัญที่สุดคือการประชาสัมพันธ์ที่ดีหาไม่ก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด ส่วนเรื่องนํ้าที่ท่านว่านั้นยิ่งเป็นเรื่องสำคัญหากไม่มีแหล่งนํ้าที่ดีทั้งคนและสิ่งมีชีวิตอื่นจะดำรงอยู่ไม่ได้” หนิงอันพูดออกมาตามที่คิดหมอผู้ชรากับหลงจู๊รู้สึกทึ่งกับความคิดของเด็กหญิงเป็นอย่างมาก ในขณะที่ชายชรากำลังจะเปิดปากถามเรื่องที่สงสัยก็ได้มีเสียงหนึ่งพูดแทรกขึ้นเสียก่อน“ดะ…เดี๋ยวนะแม่หนูการประชาสัมพันธ์ที่เจ้าว่านั้นคือสิ่งใด” เสียงของผู้มาใหม่นิ่งฟังอยู่หน้าประตูถามในขณะเดินเข้ามาภายในห้องชายชราทั้งสองกำลังจะเอ่ยทักเขา ทว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ได้กางมือของตนหยุดเอาไว้เป็นเชิงห้าม254
