”หญิงสาวแผดเสียงของตนพร้อมกับส่งสายตาขุนเคืองมายังชายผู้ที่ได้ชื่อว่าสามี106
ยงเผยจึงได้แต่จำใจคลายมือของตนออกอย่างเสียดายชาวบ้านกลุ่มใหญ่ต่างก็มีสายตาแห่งคำถามเกิดขึ้น ทว่าก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยวาจาเรื่องครอบครัวควรจะปล่อยให้พวกเขาตัดสินใจกันเอาเอง นี่คือสิ่งที่ทุกคนต่างคิดเหมือน ๆ กันอานไท่เมื่อเห็นว่าเรื่องราวยุ่ง ๆ ในการตามหาคนจบลงแล้ว และอีกอย่างในตอนนี้ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วด้วยเป็นการดีหากจะให้ชาวบ้านแยกย้ายกันกลับบ้านของตน“วันนี้ข้าขอบใจพวกเจ้าทุกคนมาก ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วพวกเราแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมันเถอะ” หลังสิ้นประโยคของหัวหน้าหมู่บ้าน สามคนพ่อแม่ลูกจึงได้รู้สึกตัวว่าพวกเขายังไม่ได้ขอบคุณชาวบ้านเหล่านี้เลยดังนั้นคนทั้งสามจึงได้ลุกขึ้นยืน พวกเขาต่างพากันค้อมตัวไปทางชาวบ้านกลุ่มใหญ่พร้อมกับกล่าวออกมาด้วยความซาบซึ้งใจอย่างที่สุด107
“ข้าขอขอบพระคุณทุกท่านที่เสียสละเวลาของตนออกไปช่วยตามบุตรของเรา” สองสามีภรรยากล่าวพร้อมกันโดยมีเด็กชายตัวน้อยทำตามบิดามารดาด้วย“ไม่เป็นไร พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน การช่วยเหลือเช่นนี้เป็นเรื่องสมควรยิ่ง” หนึ่งในชาวบ้านกล่าวออกมาหลังจากคนกลุ่มใหญ่เดินจากไป หมิงจูก็เดินมาหาครอบครัวหยูนางได้มาหยุดยืนต่อหน้าอันอัน“เด็กน้อยข้าขอขอบใจเจ้าที่ได้ช่วยฮ่าวเอ๋อร์ไว้ อาหญิงไม่รู้ว่าจะตอบแทนเจ้าอย่างไรได้โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย”หมิงจูกำลังจะก้มหัวให้นาง ทว่าอันอั
