เป็นมิตร
เสียงฝีเท้าม้าผสานกับเสียงล้อเกวียนของตัวรถบดถนนดินลูกรังเดินเข้ามาในหมู่บ้านอย่างเชื่องช้า หนิงอันจึงเปิดหน้าต่างออกดูแต่แล้ว
“แค่ก ๆ” เสียงไอยามฝุ่นฟุ้งเข้าปากและจมูกทำให้เด็กหญิงผู้มีวิญญาณมาจากอนาคตจำต้องปิดหน้าต่างทันที
“เจ้าช่างซนเสียจริง” ผู้เป็นย่าเอ่ยติงแกมสงสารยามเห็นท่าทางของหลานสาวผู้กำลังไอหน้าดำหน้าแดง
ผู้เป็นมารดาจึงได้นำผ้าเช็ดหน้าของตนมาเช็ดใบหน้าอันเลอะฝุ่นสีแดงให้ลูกน้อยอย่างเบามือ“ขอบคุณเจ้าคะ” เจ้าตัวเล็กกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างทำให้หญิงต่างวัยทั้งสองอดรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักนี้ไม่ได้จึงทำให้พวกนางยิ้มออกมา65
ยงเผยบังคับรถม้าจนกระทั่งมองเห็นชาวบ้าน ชายหนุ่มจึงได้หยุดรถม้าลง ชาวบ้านวัยกลางคนสามสี่คนต่างมองมาทางพวกเขาอย่างสงสัย
“คารวะท่านอาทั้งหลาย ข้าน้อยมีนามว่ายงเผยข้าขอรบกวนพวกท่านสักครู่เถิด คือครอบครัวของนายท่านอยากทราบว่าหากต้องการมาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้จะต้องทำอย่างไรขอรับ” ยงเผยพูดจาสุภาพไม่ถือว่านอบน้อมจนเกินควรทำให้ชาวรู้สึกหวั่นใจไม่น้อยด้วยความกลัวว่าคนพวกนี้จะนำความเดือดร้อนมาให้ตนซึ่งเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา
แม้กระนั้นหนึ่งในกลุ่มของพวกเขาก็ยังแนะนำออกไปด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ “ท่านอาอย่าได้หวาดกลัวต่อข้าและครอบครัวเลยขอรับ พวกข้าก็เป็นเพียงคนเร่ร่อนธรรมดาเพียงเท่านั้น” นํ้าเสียงเรียบเรื่อยประดุจนํ้าไหลเอื่อยพูดขึ้นอย่างสุภาพ
ทำให้ชาวบ้านทั้งสี
