ะผู้นำของตนเป็นแบบนี้เกิดมาจากนํ้ามือของเด็กหญิงผู้กำลังมองตัวเองตาแป๋ว“เจ้าตัวน้อยยังมีอะไรอีกอย่างนั้นหรือ” หญิงชราถามหลานสาวผู้คล้ายอยากจะพูดอะไร แต่ไม่ยอมเอ่ยคำ“ท่านย่า ให้พ่อบ้านรุ่ยไปตามหาชายวัยใกล้เคียงกับท่านพ่อที่ตรอกจู่เซียง เขามีชื่อว่ายงเผยให้ นำจดหมายฉบับนี้ส่งให้24
เขาเจ้าคะ” หนิงอันตัดสินใจกล่าวออกมาในที่สุด พร้อมกับนำจดหมายที่ตนได้แอบเขียนเอาไว้ช่วงที่รู้สึกตัวก่อนฟ้าสางออกมา“เจ้าเป็นคนเขียนเองอย่างนั้นหรือแล้วเขียนไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”หญิงชราถามอย่างสงสัย หลังจากเปิดอ่านจดหมายที่หลานสาวส่งให้ ลายมือนั้นเป็นระเบียบเรียบร้อยหนักแน่น ไม่คล้ายลายมือของเด็กเล็กอีกทั้งหลานของนางนอนป่วยอยู่อันอันสะดุ้งดีที่ไม่มีใครจับสังเกตทัน ก่อนที่เจ้าตัวจะพยักหน้าจริงจัง “เจ้าคะ ท่านปู่จับมือของข้าเขียนในฝัน รวมถึงยังกำชับมาด้วยว่าจะรอท่านอยู่ที่สะพานไน่เหอตามที่ได้สัญญาไว้”เด็กหญิงสบตากลมโตของตนกับดวงตาอันรื้นขึ้นเต็มไปด้วยหยาดนํ้าของหญิงชราภายในใจนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ‘ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านย่า เอาไว้ข้าคนนี้จะตอบแทนท่านเป็นอย่างดีที่ต้องทำให้ท่านหลั่งนํ้าตา’“ปู่ของเจ้าบอกแบบนั้นเหรอ ตาแก่นี่ยังไม่ยอมไปเกิดอีก”หญิงชรายกชายเสื้อซับนํ้าตากล่าวเสียงเบา25
“ท่านย่าเจ้าคะ สะพานไน่เหอคือสถานที่ใด ข้าบอกให้ท่านปู่พาข้าไปดู แต่เขาปฏิเสธเสียงแข็งบอกว่ายังไม่ถึงเวลา” คำกล่าวของหนิงอันทำใ
