เสื้อของเขากระตุกเบา ๆยงเผยก้มหน้าลงมามองใบหน้าน้อยของเด็กหญิง ที่กำลังแหงนหน้ามองตนอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก“ใช่ ข้าคือยงเผย หนูน้อยเจ้าเป็นใครกัน” ชายหนุ่มรูปร่างใหญ่เอ่ยถามร่างเล็กจ้อยผู้ที่กล้าสบตาตนอย่างไร้อาการหวาดกลัวอย่างสนใจ“ท่านยงขอรับ คุณหนูน้อยผู้นี้คือคุณหนูใหญ่ของจวนเราคือคนที่ให้ข้าไปส่งจดหมายให้กับท่าน” พ่อบ้านรุ่ยกล่าวแนะนำ29
คุณหนูของตน ในขณะเดียวกันก็เปิดเผยเรื่องของจดหมายออกมาด้วย“ท่านล้อข้าเล่นอย่างนั้นหรือ เด็กตัวเท่านี้จะมารู้เรื่องของข้าได้ยังไง” แม้คำพูดจะดูสุภาพกับผู้สูงวัยทว่าแววตาของเขานั้นกลับคมกริบดุจกระบี่“ท่านอาใจเย็นก่อนเจ้าคะ เรื่องในจดหมายนั้นจะเป็นจริงหรือเท็จ เมื่อท่านติดตามข้าไปจนถึงเมืองซานไห่ข้ารับรองได้ว่าท่านจะรู้คำตอบเอง” หนิงอันกล่าวอย่างใจเย็นผิดกับอายุทำให้ผู้ที่อยู่ด้วยกันหลายคนในตอนนี้ ต่างมองไปทางเด็กหญิงด้วยความประหลาดใจยงเผยมองสบเข้าไปยังดวงตากลมของเด็กหญิง ผู้ที่ไม่มีทีท่าว่าจะหลบเลี่ยง หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กเล็กต่างจ้องตากันอยู่สักพัก“ได้ ข้าจะลองเชื่อเจ้าดูสักครั้ง แต่ข้าขอเตือนหากข้อความในจดหมายไม่เป็นความจริง เจ้าต้องเตรีมรับกับสิ่งที่ตนเองก่อด้วยเช่นกัน” ยงเผยกล่าวข่มขู่ หนิงอันแย้มยิ้ม30
“ท่านย่อมไม่ผิดหวัง แต่ข้าขอเตือนท่านสักหน่อย ท่านอาหญิงนั้นหาได้ง้อง่ายไม่ เมื่อถึงเวลานั้นท่านอาจจะต้องให้ข้าช่วยเหลือก็ได้” คำกล่าวของหนิงอ
