บทที่ 202 – มีช่วงเวลาที่ต้องเลี่ยงการต่อสู้ ต่อให้ไร้ซึ่งกฎก็ตาม (2)
“สูงประมาณ 170 ซม.”
ซอลจีฮูได้พูดต่อด้วยน้ำเสียงชัดเจน
“ใบหน้าปิดไว้ด้วยผ้าคลุมสีดำ สวมใส่ชุดสีดำไร้ลวดลายทั้งบนและล่าง ร่างกายดูผอมบาง แล้วก็อะไรอีกนะ… โอ้ ใช่! ตัดสินจากผมและส่วนโค้งเธอคนนี้เป็นผู้หยิง”
ซอลจีฮูได้พูดถึงสิ่งที่เขาเห็นผ่านนิมิตออกไป แต่ว่าเขาได้ทำเหมือนกับว่าเขาได้ยินมาจากจิ้งจอกสาว
“แล้วก็ยังมี…”
ซอลจีฮูยังเห็นประกายความประหลาดใจบนใบหน้าของพาโลวิซี่อีกด้วย
“มีรอยสักรูปงูสีม่วงขนาดเท่าฝ่ามืออยู่ที่คอ”
ดวงตาพาโลวิซี่ได้เบิกกว้างเล็กน้อย ซอลจีฮูได้เท้าคาง และถามออกไป
“นายรู้จักเธอใช่ไหม?”
เขาไม่อาจจะข้ามข้อสรุปใดๆไปได้…
‘มันไม่เป็นไร’
แต่ว่าเขาก็สามารถสร้างข้ออ้างดีได้อยู่เสมอ โดยพื้นฐานแล้วสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ก็คือการสอบสวน
นิมิตที่ซอลจีฮูเห็นก็คือ ชายสี่คนตรงหน้าของเขากำลังนอนเป็นศพอยู่ในตรอกแห่งนี้ และไม่มีใครสักคนที่แสดงให้เห็นนิมิตที่ต่างออกไป นั่นมันหมายความว่าทั้งสี่คนได้เจอเข้ากับชะตากรรมเดียวกัน
สิ่งที่ควรจะจำไว้ก็คือทั้งสี่คนถูกหญิงสาวลึกลับที่เขาเพิ่งจะอธิบายออกไปสังหาร เธอเป็นคนที่รอบคอบมากจนถึงขนาดปกปิดใบหน้าเอาไว้ แต่ว่าภาพที่พาโลวิซี่ที่หน้าอกเป็นรูจ้องไปที่เธอจนเขาตายยังคงชัดเจนอยู่ในใจของซอลจีฮู
พาโลวิซี่ดูจะตัวสั่นขึ้นด้วยความแค้นและอยุติธรรมเช่นกัน
“ดะ… ได้ยังไงกัน…”
เขารู้จักเธ
