“เจ้าไปเอามาจากไหน” ชายหนุ่ม ถามขึ้นอย่างสงสัยเนื่องจากทั้งเขาและเด็กสาวหาได้มีสิ่งใดติดมือ46
หนิงอัน มองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ถามก่อนจะยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “ท่านลืมไปแล้วอย่างนั้นหรือ ว่าข้าเป็นเซียน เหตุใดเพียงสุราแค่ไหเดียวจะเสกออกมาไม่ได้” นางพูดขึ้นโดยเอานิ้วชี้เข้าหาตน
“หืม? นี่เจ้ายอมรับแล้วหรือว่าตัวเองเป็นเซียน” เหลียนเซียวมู่ต้มก้มศีรษะมองเด็กสาวที่กำลังเอาแผ่นหลังบอบบางพิงอกแกร่งของตนด้วยดวงตาอ่อนเชื่อม สัพยอกขึ้นอย่างเอ็นดู
หนิงอัน สะดุ้งเล็กน้อยยามเมื่อปลายนิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบของชายหนุ่ม สะกิดโดนผิวแก้มของตน
ในระหว่างที่เขาเกลี่ยปรอยผมที่ละลงมาบริเวณดวงหน้าออก นำไปเกี่ยวหลังใบหูให้กับนาง
“การมีฉายาเป็นเซียนก็ไม่นับว่าแย่นะ ท่านไม่เห็นด้วยหรอกหรือ” อันอัน รีบพูดขึ้นเพื่อหวังกลบเกลื่อนอาการขัดเขิน
แม้เจ้าตัวคิดว่าปิดบังอาการของตัวเองได้ดีแล้ว เหลียนเซียวมู่ตงก็ยังรับรู้ได้ถึงท่าทางของคนตัวเล็กที่อิงแอบอยู่กับแผ่นอกของเขา47
“อันอัน เจ้าช่วยพูดเรื่องที่กล่าวค้างไว้ออกมาได้หรือไม่”เหลียนเซียวมู่ตงพูดขึ้นทำลายความเงียบ
“เรื่องไหนอย่างนั้นหรือ” อันอัน ย้อนถามหลังจากกลืนสุรารสหวานลงคอ โดยใบหน้าของเจ้าตัวยังคงแหงนชมพระจันทร์ดวงสวย
“เรื่อง ที่เจ้าพูดว่าในอนาคตจะมีสิ่งที่บรรจุผู้ขึ้นลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าได้อย่างไรเล่า” ชายหนุ่ม ทอดสายตามองไปยังผืนนภาพร้อมกับชี้นิ้วเรียวยาวไปบนแผ่
