เมื่อได้ยินเสียงทั้งสอง สีหน้าของโอวหยางจั๋วรื่อพลันแปรเปลี่ยนดวงตาเปี่ยมความสิ้นหวัง
เจ้าสองคนนั่นมิได้ไปจริง!
เจียงผิงอันสมควรตายนี่ถึงกับเดาว่าเขายังมีชีวิต!
เจียงผิงอันรู้ว่าโอวหยางจั๋วรื่อมีวิชาอำพรางกายชั้นยอดมิด้อยไปกว่า ‘วิชาอำพรางสรวง’ ของเขา หากจะซ่อนตัว การจะหาก็ยากเย็น
เขาจึงแสร้งจรจาก ดักรอในสุญตาสักพักเพื่อดูว่าอีกฝ่ายตายแล้วจริงหรือ
เขาตั้งใจรอพินิจสักเดือนแล้วค่อยไป มิคาดว่าอีกฝ่ายจะแสนใจร้อน ไม่กี่วันก็โผล่มาแล้ว
“หากพวกเจ้ากล้าฆ่าเซียนผู้นี้! ภาพยามข้าตกตายจะถูกส่งหาบิดาข้าทันที แล้วสำนักเซียนเทียนหลานของข้าจะเปิดศึกละเลงเลือดกับสำนักเซียนอวี่หวงของพวกเจ้าแน่!” โอวหยางจั๋วรื่อแผดเสียง
“แล้วทำไม เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาลงมือกับผู้ชายของข้า พอข้าจะฆ่าเจ้าบ้างมิได้หรือ?”
เหมียวเสียออกดาบเผด็จศึกอย่างเด็ดเดี่ยว
สองขุมกำลังเข้ากันไม่ได้มาแต่แรก ปราชันกันบ่อยครั้ง มีหรือจะกลัวคำข่มขู่
หลังจากสังหารโอวหยางจั๋วรื่อลงได้ เจียงผิงอันกับเหมียวเสียก็จรจาก
ขณะเดียวกันที่แดนจันทร์มายา สำนักเซียนเทียนหลาน ในห้องนอนเจ้าสำนัก
โอวหยางหงอวิ้นซึ่งกำลังฝึกฝนเบิกตากว้างเฉียบพลัน แผดเสียงอย่างสุดเคืองแค้นร้าวราน “จั๋วรื่อ!”
“บังอาจฆ่าลูกข้า! สำนักเซียนอวี่หวง หนี้เลือดนี้พวกเจ้าต้องจ่าย!”
เมื่อครู่ ภาพสุดท้ายก่อนบุตรเขาถูกสังหารปรากฏขึ้นในใจ เขาเห็นบุตรของเขาถูกเจียงผิงอันและเหมียวเสียสังหาร
