นูจึงแยกตัวออกไปด…โดยที่จะให้บ่าวหลอกผู้ติดตามไปอีกทางเจ้าค่ะแต่พวกข้าก็หาได้ทิ้งนางตามคำสั่ง ดังนั้นจึงได้แอบตามไปและเห็นคนผู้นั้นเอาอะไรให้คุณหนูดมก่อนที่นางจะสลบไปเมื่อเห็นดังนั้นบ่าวกับผู้ติดตามกำลังจะเข้าไปช่วยทว่าก็มีคนมากมายไม่รู้มาจากไหนมาขวางหน้าพวกเราเต็มไปหมดรู้ตัวอีกทีฮือ ๆ คุณหนูก็หายไปจากสายตา ข้าน้อยก็เลยร้องตะโกนให้คนช่วย”
เหลียนเซียวมู่ตงมองใบหน้าของเด็กสาวที่ยังนั่งอยู่บนหลังม้าสายตาแปลได้ว่าคนรูปงามของเจ้าไม่ใช่คนดี
สายตาและความคิดของคนผู้นี้หนิงอันไม่ต้องแปลก็สามารถเข้าใจได้ “มันใช่เวลาไหม พวกเรารีบไปช่วยนางกันเถอะท่านรีบขึ้นหลังจงเซ่อมาเร็ว ๆ” หนิงอันกล่าวเร่ง
และไม่ต้องรอให้เด็กสาวพูดจาซํ้าสอง คนร่างสูงก็วาดเท้าขึ้นมาบนหลังม้านั่งซ้อนทับกับแผ่นหลังของนางเรียบร้อยแล้ว
“เจ้ารีบกลับไปรายงานคนที่จวนซะ” หนิงอันพูดขึ้นพร้อมกับที่เหลียนเซียวมู่ตงสั่งให้จงเซ่อวิ่งไปยังทิศทางเดียวกับคนร้าย455
“พวกเราถูกทิ้ง” หลินเจ๋ ยกมือตบบ่าของอู่หวี่ โดยไร้ความกังวล “พวกเรารีบไปหาม้าและตามไปกันเถอะ ข้าอยากดูจุดจบของคนพวกนั้น” อู่หวี่พูดขึ้นอย่างกระตือรือร้น
เจ้าสาม เจ้าสี่วิ่งตามกลิ่นของกุ้ยฮวา มาห่าง ๆ ตามที่นายหญิงน้อยของตนสั่งอย่างเชื่อฟัง จนกระทั่งมันทั้งสองตัวมาถึงเรือนแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากตัวเมืองมาไม่มาก
ภายในตัวเรือนแห่งนั้นดูโอ่อ่าหรูหราบ่งบอกได้ว่าคนด้านในย่อมมีฐานะไม่ธร
