ให้ข้าพักบ้างไม่ได้เหรอ?
และก่อนที่ชายคนนั้นจะโต้ตอบ เขาก็ถูกนํ้าเสียงหวานใสที่ยังคงมีร่องรอยของความหวาดกลัวเรียกขึ้นเสียก่อน “พี่รอง”
ชายคนนั้นจึงไม่ได้สนใจเหลียนเซียวมู่ตงอีก พร้อมทั้งยังรีบเดินเข้าไปถามน้องสาวของตนอย่างเป็นห่วง
“น้องเล็กเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หญิงสาวส่ายศีรษะไปมา“ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โชคดีที่ได้ท่านหมอเซียนอัน ช่วยไว้ได้ทัน” คำเรียกขานของหญิงสาวที่มีต่อหนิงอันได้ทำให้คนที่ได้ยินพากันประหลาดใจ
บุรุษผู้มีรูปลักษณ์โดดเด่นไม่แพ้เหลียนเซียวมู่ตงจึงมองมาทางหนิงอันด้วยสายตาแห่งความขอบคุณ
“ข้าน้อยหลางจิ้นเฟยเสียมารยาทต่อท่านคุณหนูหยูแล้วที่ไม่ได้กล่าวขอบคุณท่านก่อนหน้า”
หนิงอันประสานมือแบบชาวยุทธกล่าวออกมาอย่างถ่อมตน “คุณชายเกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้ทำอะไรมากมาย406
เลย หากเป็นผู้อื่นอยู่ตรงนี้เขาก็ต้องทำแบบเดียวกับข้าเหมือนกัน” คำตอบของหนิงอันทำให้หลางจิ้นเฟยรู้สึกดีกับเด็กสาวเป็นอย่างมากชายหนุ่มจึงได้ยกยิ้มบางเบาออกมา
หนิงอันเผลอมองรอยยิ้มของเขาพลางคิดขึ้นในใจ (นี่ข้าหลุดมาอยู่ในยุคที่มีแต่คนหน้าตาดีหรืออย่างไร ไม่ว่าจะหญิงหรือชายต่างมีแต่คนดูดีไม่แพ้กัน)
หลางจิ้นเฟยค่อนข้างประหลาดใจที่ถูกเด็กสาวจับจ้องแต่หาได้ชวนอึดอัดเหมือนกับแม่นางหลายคนที่มองเขาราวกับจะกลืนกิน เนื่องจากสายตาของหนิงอันเป็นไปในทางชื่นชมธรรมดา
“คุณหนูหยูใบหน้าของข้ามีอะไรติดอยู่หรือไม่” ชายหนุ่มไม
