้วก็เดินทางกันเถอะ” เหลียนเซียวมู่ตงลุกขึ้นยืน พูดขึ้นในขณะเดียวกันก็จัดเครื่องแต่งกายของตนก่อนที่จะเดินออกจากศาลาริมสระบัวของจวนแห่งนี้ที่กำลังส่งกลิ่นหอมและออกดอกชู่ช่อแข่งกัน
การเดินทางด้วยรถม้าใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามคนทั้งสิบห้ารวมผู้ติดตามของเหลียนเซียวมู่ตงก็มาถึงตลาดท่าเรือ
หนิงอันกับดรุณีน้อยอีกสี่คนพากันเดินทอดน่องชมเรือสินค้ามากมายที่จอดเรียงรายด้วยความสนอกสนใจ414
“พวกเจ้าเดินระวังตัวกันด้วย เพราะตลาดแห่งนี้มีผู้คนมากหน้าหลายตา” เหลียนเซียวมู่ตงกล่าวขึ้นในระหว่างเดินอยู่ด้านข้างของหมิงหมิงโดยเยื้องอยู่ด้านหลังของหนิงอันเล็กน้อย
กลุ่มของชายหนุ่มเด็กสาวต่างเป็นที่จับตามองเป็นพิเศษทั้งนี้เป็นเพราะการแต่งกายและรูปลักษณ์ภายนอกของแต่ละคนซึ่งใครเห็นก็ต้องคิดว่าคนกลุ่มนี้ฐานะย่อมไม่ธรรมดา
ดังนั้นชาวบ้านทั่วไปจึงได้คิดหลีกทางให้เพราะเกรงความเดือดร้อนซึ่งผิดกับคนอีกกลุ่มที่หาคิดเช่นนี้ไม่
“หากเราได้หนึ่งในเด็กสาวกลุ่มนั้นไปขายข้าว่าพวกเราคงจะได้กลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืนทีเดียว” ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีในกลุ่มคนเหล่านี้พูดขึ้นพลางยกยิ้มอย่างหมายมาด
“เจ้าไม่คิดว่าพวกเราจะเดือดร้อนหรือยังไง ดูก็รู้ว่าแต่ละคนฐานะย่อมไม่ธรรมดา” สหายในกลุ่มแย้งอย่างหวาดกลัว
“จะกลัวอะไร ดูอย่างคุณหนูที่อาจงหลอกมาคราวก่อนสินางคนนั้นก็เป็นลูกของขุนนางไม่ใช่หรือเจ้าเคยเห็นว่ามีผู้ใดออกตามหาตัวหรือไม่ คนพวกนี
