บทที่ 199 – พาราไดซ์กับโลก (5)
เมื่อพวกเขาได้มาถึงวัง เทเรว่าที่เฝ้ารอคอยการมาถึงของพวกเขาก็ได้ก้าวลงบันไดมาอย่างรวดเร็ว
“ยินดีต้อนรับ!”
เทเรซ่าก็ยังคงมีชีวิตชีวาอารมณ์ดีจนช่วยบรรเทาของอารมณ์คนรอบตัวเช่นเคย ซอลจีฮูยิ้มออกมาได้ก็เพราะเธอ
“ไม่เจอกันนานเลยนะเจ้าหญิง”
“ใช่ นั่นแหละ”
หลังแค่นเสียงเบาๆ เทเรซ่าก็กระทุ้งศอกใส่สีข้างซอลจีฮู
“ฉันได้ยินมาว่านายกลับมาจากโลกแล้ว ฉันคิดว่าอย่างน้อยนายจะมาหาฉันสักครั้งซะอีก แต่นี่กระทั่งจดหมายก็ยังไม่มีส่งกันมาให้กันเลยนะ! นายทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงกัน?”
เมื่อเทเรซ่าได้เหลือบตามองมาอย่างไม่พอใจ ซอลจีฮูก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ
“ฉันมัวแต่สนใจอยู่กับการรักษาตัวน่ะ หากว่าค่าสถานะของฉันลดลงไปอย่างถาวร ฉันก็คงสิ้นหวังแน่ๆ”
จากนั้นเขาก็ถอนหายใจเบาๆ
“นอกจากนี้…”
เมื่อเขาไม่ได้พูดต่อออกมา สีหน้าของเทเรซ่าก็สลดลงไป ในฐานะที่เธอเป็นคนอยู่เบื้องหลังจากไปหาเขาของกษัตริย์ฟีไฮ เธอก็จะต้องรู้ถึงสถานการณ์เป็นอย่างดี
“…”
เมื่อสีหน้าของซอลจีฮูมืดมนลงไป เธอก็พูดอะไรไม่ถูกแล้ว
ความกังวลของเธอได้ปรากฏขึ้นมา การได้รอดชีวิตจากสงครามครั้งใหญ่มา เขาก็ควรที่จะมีสิทธิ์ได้พักผ่อนอย่างสงบสุขสิ แต่ว่าในทันทีที่เขาเพิ่งหายดี เขากลับต้องมาเจอกับแผนการต่างๆมากมายที่ต้องทำให้ลำบากใจอีก
รางวัลของสงครามที่เขาต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงแค่การถูกยกย่องมันยังไม่พอ เทเรซ่าไม่รู้เลยว่าจะขอโทษยังไงกับสิ
