กลับไปดูเหมือนกันขอรับ กลัวว่าท่านแม่จะเป็นห่วงจากนั้นค่อยหาทางปลีกตัวออกมา” เด็กชายผู้อายุน้อยกว่าตอบตามที่ใจคิด ทว่าคนฟังอย่างอานไท่ไม่อยากให้เด็กทั้งหมดมาเสี่ยงอันตรายเจ้าตัวจึงได้เอ่ยปากเตือน
“ปู่ว่าพวกเจ้าทั้งหมดกลับเรือนของตนกันให้หมดดีหรือไม่ เรื่องทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่ไม่ดีกว่าเหรอ คนที่บ้านของพวกเจ้าจะได้ไม่เป็นห่วง” คำพูดของชายสูงวัยใช่ว่าจะ144
ไม่มีเหตุผล เนื่องจากเขาคาดว่าที่เรือนของแต่ละคนน่าจะเหลือแค่ผู้หญิงกับคนแก่
“แต่พวกเรารับปากพี่สาวไปแล้ว” หมิงหมิงพูดขึ้นอย่างลังเล
“เฮ้อ! พวกเจ้าก็รู้นี่ว่าอันอันพูดเช่นนั้นเพราะอะไร นางเป็นห่วงพวกเจ้านั่นแหละถึงไม่อยากให้ตามไป” อานไท่ถอนหายใจพูดขึ้น
“ข้ากลับไปอยู่บ้านก็ได้เจ้าค่ะ/ขอรับ” เด็กทั้งสี่คนพูดขึ้นเสียงอ่อน
“เข้าใจก็ดีแล้ว นั่นลุงใหญ่ลุงรองของเจ้ากลับมาพอดีให้เขาเดินไปส่งเถอะ” อานไท่พยักพเยิดหน้าไปทางบุตรทั้งสองที่เดินกำลังเดินข้ามธรณีประตูเข้ามา
“ไม่เป็นไรขอรับ พวกข้ากลับกันเองได้” หมิงหมิงเป็นคนปฏิเสธ อานไท่เองไม่ใช่ว่าเขาไม่รับรู้ความสามารถของเด็กพวกนี้ดังนั้นเจ้าตัวจึงได้พยักหน้าตกลง145
ทางด้านหนิงอันเมื่อมาถึงเรือนของสตรีสูงศักดิ์ นางจึงได้แจ้งเรื่องนี้กับหัวหน้าองครักษ์เอาไว้ ทั้งนี้ทั้งนั้นเป็นเพราะนางไม่อยากทำให้คนท้องกับคนแก่ด้านในตกใจ
เมื่อหัวหน้าองครักษ์ทราบเรื่องนี้ แม้จะเตรียมความพร้อมไว้บ้างแ
