เจ้าไม่ได้เป็นเซียนจริงหรือ
“ข้าอยากปรึกษากับเจ้าเรื่องหาเงินเข้าท้องพระคลังหลวง” ประโยคนี้ของชายหนุ่มทำให้หนิงอังมองเขาคล้ายถูกผีหลอกเช่นเดียวกับ หยูเจียง“ไม่ใช่ว่าท่านได้กำไรจากการค้าเกลือมามากหรอกหรือเหตุใดท้องพระคลังถึงไม่มีเงิน” คำถามของหนิงอันทำให้ผู้ปกครองแคว้นมีสีหน้าหดหู่“ได้มาข้าก็เอาไปซื้อเสบียงกับอาวุธเตรียมทำศึกกับชนเผ่านอกด่านไม่ว่าจะทั้งจากดินแดนทางเหนือ และทางใต้เจ้าไม่รู้อะไรฮ่องเต้องค์ก่อนช่างใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายยิ่งนัก อีกทั้งยังปรนเปรอเหล่าสนมมากมายและ….” จากนั้นผู้เป็นใหญ่ก็พรั่งพรูความในออกมาอย่างเหลืออดหนิงอันมองเขาด้วยความรู้สึกเห็นใจ (จะโทษใครได้ฉันต้องโทษตัวเองนี่แหละที่อยากให้ตัวเอกทั้งหลายได้รับความเห็นอกเห็นใจ จึงทำให้พวกเขาต่างก็ยากจนและกว่าจะประสบความสำเร็จก็ใช้เวลานานหลายปี)615
“ศิษย์พี่ข้าจะช่วยท่านเอง” หนิงอันพูดขึ้นด้วยความมุ่งมั่น“ศิษย์น้องเจ้าช่างเป็นคนที่ฟ้าส่งมาให้แผ่นดินของเราโดยแท้” ชายหนุ่มกล่าวชมเชยสีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี“นอกจากเรื่องนี้แล้วท่านยังมีเรื่องใดอีกหรือไม่” หนิงอันยังคงถามต่อไปเทียนชุนเยว่หลงลิ่วมองคนถามสีหน้ารู้สึกละอายใจ“ข้าอยากให้ประชาชนกินอิ่มนอนอุ่นเหมือนกับเมืองแห่งนี้บ้างแต่เรื่องนี้บิดาของเจ้าแนะนำข้ามาบางแล้วกระนั้นข้ายังอยากเห็นกังหันนํ้าที่ว่าด้วยตาตนเองและหากมันเป็นประโยชน์ข้าจึงอยากขอนำไปให้ชาวเมืองได้ใช้รวมถึงอยา
