ามต้นเสียงตามติดด้วยหมิงหมิงที่กำลังเก็บดีงูใส่ลงในขวดเคลือบ603
ยังไม่ทันที่ทั้งคนและสัตว์ทั้งเจ็ดตัวจะเข้าไปในถํ้าก็มีฝูงค้างคาวกลุ่มใหญ่บินสวนออกมา กุยเฮยมองสัตว์ปีกสีดำดวงตาแดงพวกนี้อย่างสนใจ (ข้าควรจะเลี้ยงพวกมันไว้ดีไหม)เจ้าตัวคิด‘เฮยเฮยเจ้าช่วยสื่อสารกับฉงซานทีว่ามันปลอดภัยดีหรือไม่’ นํ้าเสียงของหนิงอันเป็นห่วงหมีจอมเซ่ออย่างชัดเจน
เต่าตัวน้อยได้แต่ส่ายหัวไปมา ‘ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปีเจ้านี่ก็ยังคงซุกซนตามเดิม’ แม้ปากจะบ่นทว่าเจ้าตัวก็ยังคงสื่อสารกับผู้อยู่ภายในถํ้าตามที่หนิงอันต้องการ
เวลาผ่านไปชั่วนํ้าเดือดเสียงของกุยเฮยก็ดังขึ้น ‘มันปลอดภัยดีแค่ตกใจค้างคาวเท่านั้น’ จบคำพูดนี้หนิงอันก็ผ่อนลมหายลงอย่างโล่งอก
เมื่อครอบครัวฉงกับเจ้าลายเห็นท่าทางของผู้เป็นนายเจ้าตัวก็รู้แล้วว่าผู้ที่อยู่ในนั้นย่อมปลอดภัย
พวกเขาจึงเฝ้ารอกันอยู่ด้านนอกจนกระทั่งฝูงค้างคาวเริ่มเบาบางหมีดำตัวใหญ่ไม่ต่างจากพ่อแม่ก็เดินออกมาโดยสองมือมีบางสิ่งอยู่ในมือออกมาด้วย604
ฉงซานยื่นสิ่งนั้นออกมาตรงหน้าของหนิงอันอย่างรู้ความหมายต้องการคำชม หนิงอันหยิบผลึกสีขาวในอุ้งมือของมันออกมาดูหมิงหมิงก็เกิดความสนใจด้วยจากนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง
“พี่สาวไม่ใช่ว่าสิ่งนี้สามารถทำให้นํ้าเป็นนํ้าแข็งได้หรอกหรือ” เด็กชายถามขึ้นนํ้าเสียงค่อนข้างตื่นเต้น
“ใช่สิ่งนี้ทำให้เป็นนํ้าแข็งได้ เรื่องนี้เราต้องเก็บเป็นความลับเอาไว้ก่อนหลั
