เจ้าสองตัวที่กำลังกระโดดอยู่ไกล ๆจบคำชมของเจ้าตัวโลมาทั้งคู่ก็จากไป หนิงอันจึงได้สื่อสารกับกุยเฮยว่าควรจะเรียกตัวอะไรขึ้นมาและเมื่อเก็บเกี่ยวอาหารทะเลจนพอใจ หนิงอันจึงคิดว่าควรได้เวลากลับกระนั้นไหน ๆ ก็มาถึงที่นี่เจ้าตัวจึงได้แวะไปดูนาเกลือและเมื่อเห็นว่าเกลือพวกนี้ใกล้ถึงเวลาเก็บได้ก็รู้สึกพอใจไม่น้อย‘กุยเฮยช่วงนี้จะมีฝนหรือไม่’ หนิงอันสื่อสารกับคู่หูเนื่องจากหากฝนตกสิ่งที่ทุกคนลงแรงไปจะเสียเปล่า‘อีกครึ่งเดือนฝนจะตกค่อนข้างนานก่อนที่จะอากาศเย็นจนกระทั่งเกือบเดือนแปดตามจันทรคติหิมะจะตกหนักไปจนเลยฤดูใบไม้ผลิ’ คำพูดของเต่าตัวน้อยทำให้สีหน้าของหนิงอันค่อนข้างแย่(กระนั้นเรื่องของภัยธรรมชาติไม่อาจหลีก สิ่งใดควรทำก็ทำแล้วดังนั้นปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาก็แล้วกัน) เจ้าตัวคิดก่อนที่จะบอกคนงานของตน512
“ท่านลุงใหญ่เจ้าคะหลังจากเก็บเกลือรอบนี้ พวกท่านก็หยุดพักกันก่อนเนื่องจากอีกครึ่งเดือนจะเกิดฝนตกลากยาวไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วงเจ้าค่ะ”“ได้” หรานต้ารับคำเสียงหนักโดยไม่มีข้อโต้แย้งปลายยามเซินคณะของหนิงอันก็กลับถึงบ้านจากนั้นเด็กหญิงก็ไม่รอช้านางรีบนำของสดที่ได้มาจัดการทำเป็นอาหารทันทีส่วนฉู่เกอก็ไปจัดการฉลามสองตัวโดยมียงเผยเป็นผู้ช่วยหนังฉลามผืนใหญ่ที่เดียวซึ่งทั้งสองเห็นว่าควรจะเอามาทำรองเท้าให้กับหนิงอันกับหมิงหมิงก่อนหากเหลือก็ค่อยว่ากันว่าจะสามารถนำมาทำอะไรได้อีกกลิ่นหอมจากอาหารทั้งต้ม ตุ๋น นึ่งร
