ข้าหนิงอันจะไม่ทน
ยงฮ่าวได้แต่ส่งเสียงหัวเราะออกมา เด็กทั้งสองนั่งรอหนิงอันอยู่ไม่นานเด็กหญิงก็เดินออกมาโดยมีน้องชายทั้งสามเดินตามมาต้อย ๆ
“พวกเราเดินไปคุยกันไปดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากจะไปหาฉงต้ารวมถึงพวกผึ้งและหมาป่าพวกนั้นด้วย” หนิงอันพูดขึ้นโดยที่ยังไม่รู้เลยว่าสหายต่างเผ่าพันธุ์ก็ต่างพากันลงจากภูเขามาหานางเช่นกัน
และเมื่อทั้งสองฝ่ายพบกันก็มีแต่สีหน้าแห่งความสุขหลังจากคุยและทักทายกันอยู่พักใหญ่“พวกเจ้ากลับขึ้นไปบนเขาก่อนนะวันพรุ่งข้าจะไปหา”หนิงอันเอามือเล็กลูบหัวลูบหลังสหายเหล่านั้นทุกตัว
“เจ้าไม่เข้าป่าแล้วจะไปที่ไหน” อานเจิงถามน้องน้อยผู้ที่ไม่ได้เจอกันมานาน “กลับเข้าบ้านก่อนเจ้าค่ะ ข้ามีของมากมายที่446
ไปเหมามาจากเรือสำเภายังไม่ได้รื้อดูตั้งหลายอย่าง พวกพี่ก็ไปช่วยข้าเถอะ”
“ได้” ดังนั้นเด็กทั้งหกจึงพากันเดินย้อนกลับไปยังห้องตำราของเด็กหญิงเนื่องจากคนในครอบครัวได้คัดเลือกสิ่งของที่ตนไม่รู้จักมาเก็บไว้ในนี้ และเมื่อประตูเปิดออกหนิงอันก็มองเห็นหีบห่อมากมายวางอยู่เกือบเต็มห้องหนังสือกว้าง
“ช่วยข้ารื้อของหน่อยนะเจ้าคะ มีของฝากให้ท่านอาจารย์และของพวกท่านรวมถึงท่านปู่อานด้วยไม่รู้ว่าวันนี้จะเสร็จหรือไม่” หนิงอันพูดขึ้นพร้อมส่งยิ้มแหยให้กับผู้อายุมากกว่าทั้งสองคน
ทางด้านของเหลียนเซียวมู่ตงการที่เขาเดินทางมาเมืองนี้ไม่ได้มาส่งหนิงอันเพียงเท่านั้นเนื่องจากเขาได้รับราชโองการมาแจ้งแก่หานก
