น้องของเจ้าน่าเกลียดยิ่ง
เมื่ออันอันวิ่งมาถึงเรือนของตนก็เห็นว่าหน้าลานบ้านเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย “ขอทางหน่อยเจ้าค่ะ” เด็กหญิงส่งเสียงพร้อมกับเดินเข้าไปและเมื่อผู้คนเหล่านั้นเห็นว่าเป็นใคร
พวกเขาก็พากันแหวกทางให้ ทำให้หนิงอันเดินเข้าบ้านของตนได้อย่างสะดวก “ท่านย่าใหญ่ มีคนไปตามหมอทำคลอดหรือยังเจ้าคะ” ทันทีเมื่อคนตัวเล็กเห็นหน้าผู้เป็นย่านางก็รีบเดินไปถามหญิงชราทันที
“หรานต้ากำลังไปตาม คิดว่าอีกไม่นานก็น่าจะมาถึง เจ้ารีบเข้าไปดูนางเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าบอกในสิ่งที่หลานสาวอยากรู้
จบคำผู้เป็นย่าคนตัวเล็กก็รีบเดินเข้าไปด้านใน นางได้ยินเสียงร้องของมารดาดังขึ้นเป็นระยะ ๆ โดยมีกวนมามา นางป๋ายและไป๋หลานผู้ที่กำลังนำผ้าซับเหงื่อให้มารดาที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าคอยอยู่เคียงข้าง199
“ท่านแม่ เป็นอย่างไรบ้าง” หนิงอันเดินเข้าไปถึงเตียงมองมารดาถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
“แม่ทนได้จ้ะ ลูกรักเจ้าออกไปรอด้านนอกเถอะ” ด้วยความเป็นห่วงบุตรสาวหยวนฟานจึงได้พูดออกไปแบบนั้นเพราะกลัวลูกน้อยจะหวาดกลัว
“ท่านแม่อย่าได้ห่วง ข้าเรียนหมอนะเจ้าคะในอนาคตข้าย่อมต้องเจอมากกว่าคนคลอดบุตร” อันอันพูดขึ้นในเวลาเดียวกันนางก็ไม่คิดขยับกายหยวนฟานเองก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เนื่องจากความเจ็บปวดตีขึ้นมาอีกระลอก หนิงอันมองใบหน้าบิดเบี้ยวของมารดาอย่างกังวล
‘เฮยเฮยท่านแม่ของข้าจะเป็นอะไรไหม’ แม้จิตวิญญาณของนางจะเป็นผู้ใหญ่แต่นี่คือคนในครอบครัวทำให
