ยังไม่เข็ดหรือ
“ข้าถูกผึ้งต่อยเจ้าค่ะ” อันอันยกนิ้วชี้ป้อมสั้นชี้ไปยังตำแหน่งที่หน้าผากบวมปูด พลางเบะปากนํ้าตาไหลเลอะทั่วใบหน้ามอม“อาจารย์จะดูให้” ชายหนุ่มมองไปยังแผลของศิษย์ตัวน้อย “จือฉีส่งเหรียญอีแปะของเจ้ามาหนึ่งเหรียญ” ยงเผยพูดพร้อมกับแบมือเมื่อได้มาแล้วชายหนุ่มก็นำเหรียญที่มีรูตรงกลางกดไปที่แผลของเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนท่ามกลางสายตาแสดงความเป็นห่วงของทั้งศิษย์พี่และชาวบ้าน อันอันรู้สึกเจ็บเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มเอาเหล็กในออกให้ศิษย์จอมแสบแล้ว เขาก็นำขี้ผึ้งยาป้ายลงไปบนบาดแผลนั้น ความรู้สึกเย็นเข้าแทนที่ความเจ็บทำให้อันอันรู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด400
“หายเจ็บหรือยัง” ยงเผยถามเด็กหญิงในอ้อมแขนเสียงอ่อน “หายแล้วเจ้าค่ะ ขอขอบคุณท่านอาจารย์” เมื่อเด็กหญิงยิ้มได้ชายหนุ่มจึงวางนางลงกับพื้นดินจากนั้นสายตาของเขาก็มองไปยังบุตรชายตัวน้อย “เสี่ยวฮ่าวเจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่” เมื่อเด็กชายได้ยินคำถามอันแสนอ่อนโยนเต็มไปด้วยความห่วงใยของบิดาเจ้าตัวก็เดินตาแดงเข้ามาพร้อมกับโถมตัวเข้าอ้อมกอดแกร่งของพ่ออย่างที่น้องสาวทำไม่มีผิด “ไม่ขอรับ แต่ข้าเป็นห่วงน้องสาวมาก ข้าเป็นบุรุษไม่สามารถปกป้องนางได้”คำตอบของเด็กชายทำให้ยงเผยยกมือปาดนํ้าตาให้เขากล่าวปลอบเสียงแผ่ว “ถ้าอย่างนั้นเจ้าจะต้องตั้งใช้ฝึกยุทธให้ดีเมื่อเจ้าเก่งก็จะสามารถปกป้องนางได้เอง”เด็กชายพยักหน้ารับ เช่นเดียวกับอานเจิงและมู่ตานที่ตั้งใจว่าจะต้
