เชื่อได้จริงนะ?ยามเหม่าของวันต่อมา อันอันผู้กำลังนอนหลับสบายก็ถูกให้ปลุกด้วยเสียงของคู่หูเต่าตัวน้อยตามเดิม ‘เด็กน้อยตื่น หากไม่ตื่นข้าจะกัดหูของเจ้านะ’ เสียงเล็กคล้ายเด็กของกุยเฮยข่มขู่
‘อย่านะ! ข้าตื่นแล้ว กุยเฮยนับวันเจ้ายิ่งโหดร้ายกับข้ายิ่ง’อันอันสะดุ้งตื่อรีบยกมือปิดหูกล่าวตัดพ้อ
‘ข้าโหดร้ายดีกว่าเจ้าโดนทำโทษจากอาจารย์หน้าบูดนะเลือกเอาเองเถอะ ตอนนี้ถ้ายังไม่ออกไปเจ้าได้สายเป็นแน่’ เต่าตัวน้อยกล่าวเสียงขุ่น คราวนี้อันอันรีบเด้งตัวจากที่นอนด้วยความเร็ว
ในขณะเด็กหญิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้รัดกุม นางจึงต้องเอ่ยเสียงอ่อนเพื่อง้อเจ้าตัวเล็กไปด้วย ‘กุยเฮยคนดีเจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะต่อไปข้าจะพูดแบบนี้กับเจ้าอีกแล้ว ดีกันเถอะ’
เต่าตัวน้อยทำเพียงปรายตามองและก็หันหน้าหนี ‘ข้าเป็นเต่าหาใช่มนุษย์’ ถ้อยคำนี้ทำให้อันอันแทบจะเดินสะดุดพื้น375
ห้อง (นี่เจ้าไม่ได้กวนข้าใช่ไหม) เจ้าตัวน้อยได้แต่คิดไม่กล้าเอ่ยปาก
ในเมื่อเกือบจะได้เวลาแล้วอันอันจึงได้รีบเดินมาอุ้มเต่าตัวเล็กที่ยังงอนตัวเองวางไว้บนหัวหลังจากแต่งตัวเสร็จ
หลังจากเด็กหญิงปิดประตูห้องก็มีเสียงหวานของมารดาเอ่ยเรียก “ลูกรักมาให้แม่ทำผมให้เจ้าก่อน” หนิงอันจึงเดินเข้าไปหามารดาแต่โดยดี
ในขณะทำผมให้บุตรสาว หยวนฟานจึงได้เอ่ยในเรื่องที่ผู้เป็นสามีสั่งความไว้ก่อนที่เขาจะออกจากบ้าน “นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพ่อของเจ้าบอกว่าให้มู่ตานติดตามเจ้าไปทุก
