โอวหยางจั๋วรื่อเห็นเจียงผิงอันกระเด็นไป ก็เตรียมเผด็จศึกในกระบวนท่าเดียว
เขาดำเนินวิชากระบี่ กฎเต๋าเซียนและหลากอักขระปรากฏบนใบกระบี่ ทั่วร่างดุจแปรเปลี่ยนเป็นคมกระบี่ไร้เทียมทาน แผ่บรรยากาศดุดันแรงกล้าเยี่ยงดวงตะวัน
เขามีแก่นกระบี่ปฐมกาลในกาย ผสานกลมกลืนกับวิชากระบี่และเต๋ากระบี่ ต่อให้เป็นเซียนมนุษย์ร่วมระดับก็ยังยากประมือเขาเท่าเทียม นับประสาอะไรกับผู้ฝึกตนที่ยังไม่บรรลุเซียนคนหนึ่ง
“รับความตายเสีย!”
ขณะที่โอวหยางจั๋วรื่อกำลังจะออกกระบี่จู่โจมเจียงผิงอัน ปราณในกายพลันลดฮวบ การโจมตีชะงักกลางคัน
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าตนห่างเหินไปจากกระบี่ในมือ ความเข้าใจต่อเต๋ากระบี่ก็ถดถอย
“เกิดอะไรขึ้น!”
โอวหยางจั๋วรื่อเสียความสุขุมเช่นเซียนพึงมี สีหน้าแปรเปลี่ยนมหันต์สู่ความลนลาน มิอาจสัมผัสแก่นกระบี่ปฐมกาลในกายได้ประหนึ่งเสียพรสวรรค์ของเขาไป!
โอวหยางจั๋วรื่อพลันนึกถึงวาทะก่อนหน้านี้ของเจียงผิงอันได้ อีกฝ่ายบอกว่าเขาจะเสียพรสวรรค์ไป
ดวงตาของเขาแดงก ่า ถลึงจ้องเจียงผิงอันดุจดวงเพลิงคู่ แผดประกายวาวโรจน์อย่างเดือดดาล “เจ้าทำอะไรเซียนผู้นี้!”
ในหลุมลึกบนพื้นหล้า เจียงผิงอันค่อย ๆ ลุกขึ้นปาดคราบเลือด“ในเมื่อเจ้าอยากสู้ ข้าก็จะสู้กับเจ้า จ่ายอายุขัยหมื่นปีลบพรสวรรค์เจ้าเสีย คุ้มค่าแล้ว”
เมื่อครู่ที่ปราณของเขาอ่อนกำลัง ก็เพราะเขาถูกสูบอายุขัยไป
ชายชราที่ถูกสร้างจาก ‘เวียนกำเนิด’ ใช้วิชาต้องห้ามริบพรสวร
