ตของโอวหยางจั๋วรื่อ แต่ยามนี้เขาไม่มัวคิดมากแค่อยากฆ่าเจียงผิงอันผู้ทำลายพรสวรรค์ของเขาเพียงเท่านั้น
การเสียพรสวรรค์เท่ากับเสียอนาคต ภายหน้าเป็นได้เพียงเซียนสามัญ ชั่วชีวิตไร้โอกาสทะลวงขอบเขต
ความแค้นอันอัดแน่นทำให้โอวหยางจั๋วรื่อเสียความเยือกเย็นไป
กระบี่เซียนทั้งสิบกลุ้มรุมเจียงผิงอัน ปราณอันน่าสะพรึงกลัวทำให้เจียงผิงอันขนลุกซู่ สีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน
กระบี่เซียนทั้งสิบล้วนเป็นศาสตราเซียน แม้จะมีคุณภาพเพียงระดับเซียนมนุษย์ แต่เมื่อผนึกกำลังก็เทียบชั้นอาวุธวิเศษระดับเซียนปฐพีได้อย่างชัดเจน
การที่ผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนมนุษย์ทั่วไปจะใช้ศาสตราเซียนปฐพีสักชิ้นนั้นยากเย็น และการผสานกระบี่เซียนเช่นนี้ก็กลบจุดบอดนั้น สามารถแผลงฤทธิ์ของมันได้เต็มที่
เจียงผิงอันแข็งแกร่งมากจนประมือยอดฝีมือขอบเขตเซียนมนุษย์ได้ก็จริง แต่เขาไม่อาจปราชันศาสตราเซียนปฐพีเช่นนี้ได้!
จบสิ้นแล้วสิ
หัวใจของเจียงผิงอันร่วงหล่นสู่ตาตุ่ม
ยามนี้ ต่อให้ระเบิดศาสตราเซียนทั้งหมดที่มี ก็มิอาจเปลี่ยนจุดจบได้ แค่ยืดเวลาตายไปอีกหน่อยเท่านั้น
เขาต้องตายแล้วหรือ?
เจียงผิงอันผ่อนลมหายใจยาว สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นสุขุมสุดขีด จ้องตรงมาที่โอวหยางจั๋วรื่อ
ต่อให้ต้องตาย เขาก็จะลากอีกฝ่ายตายตกตามกัน มิขอตายเปล่า
“บังอาจแตะต้องผู้ชายของข้า! วอนตาย!”
หนึ่งเสียงคำรามเลื่อนลั่นกลางเวหา คลื่นจำนงศึกอันน่าสะพรึงกลัวหลากเข้าใส่
โอวหยางจั๋วร
