้าอยู่ที่นี่?”
เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้กับศิษย์พี่หญิงสักคำ อีกฝ่ายหาเขาเจอได้อย่างไร?”
“ข้าทิ้งยันต์ติดตามไว้กับเจ้า เห็นเจ้าหายไปไม่กลับมาตั้งนาน ก็นึกว่าเจ้าย่องไปหาหญิงคนป่าที่ไหน เลยตามมาน่ะสิ”
เหมียวเสียเอ่ยหยอก ดวงตาของนางชำเลืองเจียงผิงอันอย่างสุดตกใจ เจ้าบื้อนี่แข็งแกร่งจนปราชันเซียนด้วยกายมนุษย์ได้แล้วหรือ
“ยันต์ติดตาม? ไฉนข้าไม่ยักรู้? แปะไว้แต่ยามใด?”
เจียงผิงอันงุนงงยิ่งนัก ตัวเขาไม่เห็นมียันต์อะไรสักแผ่น
“ก่อนหน้านี้ยามเจ้าสลบใส่ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ ข้าก็แอบวาดมันที่คอเจ้า ปกติมองไม่เห็นหรอก มีแต่คนวาดเท่านั้นแหละที่จะรับรู้ได้ ฮี่ ๆ”
เจียงผิงอันพลันประจักษ์แจ้ง อย่างนี้นี่เอง
โชคยังดี ศิษย์พี่หญิงวาดยันต์นี้ไว้ล่วงหน้า หาไม่แล้ว หากวันนี้ไร้ผู้มาช่วย เขาได้ตายจริง ๆ แน่
เมื่อเห็นทั้งสองเสวนาราวโลกนี้มีเพียงเรา โอวหยางจั๋วรื่อก็เดือดดาลในใจ สองคนนี้มิได้ใส่ใจเขาจริงจังเลย
หากมิใช่เสียพรสวรรค์ไป คงให้สองคนนี้ชดใช้สถานหนักไปแล้ว!
แต่ยามนี้ เขาทำได้เพียงต้องหาทางหนี
การต่อสู้ระหว่างทั้งสามดุเดือดสุดขั้ว ท้องนภาถล่มแหลก ดวงตะวันแดงเข้มส่ายไหวกลางจักรวาล
โอวหยางจั๋วรื่อควบคุมสิบกระบี่เซียนประมือเจียงผิงอันและเหมียวเสีย
เจียงผิงอันอาศัยทะเลโลหิตและพลังกลืนกินตั้งรับ เหมียวเสียควบคุมกฎเต๋าเซียนโจมตี ทั้งสองประสานฤทธิ์แสนรู้ใจ
ยิ่งการต่อสู้ดำเนิน โอวหยางจั๋วรื่อผู้ควบคุมกระบี่เซีย
