ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งทางภูมิภาคแดนใต้
สถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับสำนักชางเต๋าแดนใต้มาก
แน่นอน หลิวซื่อหลูอาศัยอยู่ที่นี่
ในตอนนี้ ตรงเขาปรากฎภาพมายา
ภาพมายาที่ฉายมาเต็มไปด้วยความมืดมิด
ร่างกายทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยความหมอกมืด
ทำให้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าและรูปร่างของภาพมายาได้
แต่ถึงอย่างนั้น เราก็สามาราถเห็นภาพโครงร่างคร่าวๆ ของบุคคลนี้นี้ได้ว่า กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าแบบไม่ชัดเจน
จากนั้นในความมืดก็มีเสียงหนึ่งดังออกมา
“เป็นยังไงบ้าง?”
หลิวซื่อหลูตอบตามความจริง: “เขาปฏิเสธ”
“โอ้?”
“หลังจากที่เจ้าบอกเขาเกี่ยวกับพลังของอั้นหยู(สนามทมิฬ)แล้ว เขาก็ยังคงปฏิเสธ?”
หลิวซื่อหลูพยักหน้าและกล่าวว่า “ใช่ และความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ก็เกินความคาดหมายของข้ามาก”
“แม้ว่าข้าจะโจมตีด้วยกำลังทั้งหมดของข้า ฝ่ายตรงข้ามก็สามารถเอาชนะข้าได้ ในตอนที่เขาลงมือ ข้าไม่มีกำลังที่จะต้านทานแม้อต่น้อย”
“ดังนั้น ขอบเขตของอีกฝ่ายย่อมสูงกว่าขอบเขตของข้าอย่างน้อยหนึ่งระดับ หรือมากกว่า”
ในฐานะสือจื่อกวน(ขุนนางมัคทายก) ระดับห้าดาว
ความแข็งแกร่งของหลิวซื่อหลูในอั้นหยูอาจกล่าวได้ว่าสูงกว่าค่าเฉลี่ย
เมื่ออ้างอิงจากสิ่งที่หลิวซื่อหลูบอก
ร่างในความมืดจึงกล่าวว่า: “ถ้าอย่างนั้น ก็สามารถยืนยันได้ว่าการจัดอันดับในรายชื่อทมิฬนั้นผิดพลาด”
“เจ้ามีความคิดบ้างไหม?”
“เจ้าอยากจะให้ส่งสือจื่อกวนระดับห้าดาวอีกคนมาช่วยเจ้าไหม?”
เมื่อได้ยินสิ่
