กเสียใจหลากอัดเต็มหัวใจเซี่ยเปิ่นจวิน รู้เช่นนี้เขามิน่ายุ่งกับเด็กนี่เลย แต่ยามนี้ก็สายเกินไปแล้ว
กระดูกเซียนถูกกลืนกินทีละน้อยโดยห้ากฎเกณฑ์ในทะเลโลหิตเนิ่นนานจากนั้นก็สลายสิ้นสมบูรณ์
เซี่ยเปิ่นจวินตกตาย แต่มิได้ตายอย่างสมบูรณ์
เขายังเหลือร่างกายส่วนใหญ่อยู่ ซึ่งถูกขวดกลืนสวรรค์กลืนเข้าไป ร่างกายส่วนนี้ต้องถูกหลอมหมดจดก่อน อีกฝ่ายจึงจะตายอย่างแท้จริง
นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของเซียน แม้จะเหลือโลหิตเพียงหยด ก็ยังมีโอกาสคืนชีพใหม่
ต่อให้สังขารเซียนมอดมลาย วิญญาณก็ยังหลงเหลือ ยังสามารถประกอบร่างฟื้นชีพได้ นี่แหละคือเซียน
ภายใต้ดวงตะวันแดงก ่า เจียงผิงอันนั่งหอบหายใจที่ขอบผา ร่างของเขาเละเทะแหว่งวิ่น ทุกแห่งหนเต็มไปด้วยแผล
หลงลืมไปสิ้นว่าต่อสู้มานานเพียงไร อย่างน้อยก็เป็นปี ๆ จนเขาเหนื่อยอ่อนเหลือแสน
เขามิกล้าคาดคิดเลยว่าตนจะกำจัดเซียนได้ผู้หนึ่งจริง ๆ
แม้เซี่ยเปิ่นจวินจะเป็นนักหลอมอาวุธ มิเชี่ยวชาญการต่อสู้ แต่เขาก็เป็นตัวตนที่พ้นขีดจำกัดของมนุษย์ บรรลุเซียนแล้วอยู่ดี
หากจะบอกว่าเขาไม่ภูมิใจเลยก็คงผิด แต่เจียงผิงอันก็มิได้หลงระเริง
ที่เขาจัดการกับเซี่ยเปิ่นจวินได้ก็เพราะเขาลอบโจมตีอีกฝ่ายสี่หน ตัดกำลังเซี่ยเปิ่นจวินได้หลายส่วน หาไม่แล้ว ศึกนี้ร้อย ๆ ปีก็คงไม่จบ…
เปรี้ยง!
จู่ ๆ ร่างของเจียงผิงอันก็แหลกระเบิด
ชายผมทองผู้รายล้อมด้วยกฎเต๋าเซียนผู้หนึ่งพลันปรากฏที่ริมผา ออกฝ่ามือขยี้ร่างเจ
