ใบหน้าของหลู่ฉางเซินซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์เกิดการกระตุก ราวกับว่าเขาโดนไฟช็อต
ตาหลุบต ่า หนังตาตก.
อา……
ทำไมข้าถึงได้อยากรับศิษย์…
อา……
จริงๆ แล้วลูกศิษย์ต้องมีไว้รับใช้ในวัยชรา…
ทำไมข้าถึงไม่เกษียนในตอนนั้นนะ ลูกศิษย์มีแต่ทำให้ข้ายุ่งมากขึ้น…
หลู่ฉางเซินเริ่มคิดถึงวันที่เขาไม่มีลูกศิษย์…
กิน ดื่ม นอน ตื่นมา และกิน ดื่ม นอน
ปลูกดอกไม้และต้นไม้
หยอกล้อสัตว์ตัวเล็ก
นั่งวาดภาพ เขียนตัวอักษร ไตร่ตรองถึงคึณสมบัติสมุนไพรตอนว่างๆ
ที่ผ่านมา มันช่างเป็นวันที่แสนสบายจริงๆ…
แล้วตอนนี้ล่ะ?
ตอนนี้คืออะไร!
เฮ้อ….เลิกคิดถึงอดีตเถอะ ตอนนี้หลู่ฉางเซินเต็มไปด้วยความเสียใจ และดวงตาที่เขามองหงหยิงก็เริ่มไร้ประกาย
หงหยิงหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวว่า: “ท่านอาจารย์ อย่ามองข้าแบบนี้ เรื่องนี้ศิษย์ทำอะไรกับมันไม่ได้จริงๆ ดังนั้นศิษย์จึงขอความช่วยเหลือจากท่านได้เท่านั้น”
“เอาล่ะ ตกลง” หลู่ฉางเซินโบกมือแล้วกล่าวว่า “มีอะไรก็ว่ามาเร็วๆ ”
หลังจากนั้น หงหยิงเหลือบมองไปที่มหาเสนาบดีและกงเจียงหาน
ทั้งสองต่างมองหน้ากัน
จากนั้นพวกขาก็พลัดกันเล่าเรื่องราวทั้งหมด
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลู่ฉางเซินก็เข้าใจ
ไม่… ข้าไม่เข้าใจ!
“วิถีแห่งสวรรค์เสียหาย อยากให้ข้าเติมเต็มช่องว่าง?”
“เจ้าคิดว่าข้ามีอำนาจทุกอย่างเหรอ? ข้าจะทำมันได้ยังไง!”
หลู่ฉางเซินกลอกตาแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยเห็นวิถีแห่งสวรรค์ด้วยซ ้า ดังนั้นปล่อยข้าไปเถอะ เจ้าคิ
